หนี้โลหิตสลักวิญญาณ

หนี้โลหิตสลักวิญาณ
ท่ามกลางความหนาวเหน็บของ ‘ยอดเขาจันทราดับ’ สถานที่ที่เชื่อมต่อระหว่างแดนเทพและแดนมาร กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วชั้นฟ้าที่เคยบริสุทธิ์ เสียงศาสตราปะทะกันดังกึกก้อง แต่สำหรับ 'ไป๋ลู่' เสียงที่ดังที่สุดกลับเป็นเสียงหัวใจของนางที่กำลังแตกสลาย

นางทรุดกายอยู่บนพื้นหิมะที่ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงฉาน เสื้อคลุมผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ขาดวิ่น ร่างกายอ่อนแรงจนแทบจะคงรูปกายเซียนไว้ไม่ได้ ตรงหน้าของนางคือบุรุษในอาภรณ์สีดำขลับที่นางเคยใช้ร่างกายนี้โอบกอดเขาไว้ในยามค่ำคืน

"โม่เยว่... ทั้งหมดที่ผ่านมา คือเรื่องโกหกอย่างนั้นหรือ?" เสียงของนางสั่นพร่า หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นกลายเป็นผลึกน้ำแข็งด้วยไอเย็นจากจิตสังหาร

'โม่เยว่' จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่บัดนี้ถือดาบอาบโลหิตไว้ในมือ แววตาที่เคยทอแสงอ่อนโยนยามมองนาง บัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชาจนน่าใจหาย เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับก้าวเดินเข้ามาหานางอย่างช้าๆ

"ไป๋ลู่... เจ้าก็รู้ว่าหัวใจมังกรบรรพกาลในตัวเจ้า คือสิ่งเดียวที่จะช่วยเผ่าพันธุ์มารของข้าได้" เสียงของเขาทุ้มต่ำทว่าบาดลึก "ความรักของเซียนและมาร... มันก็แค่ฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น"

"ฝันตื่นหนึ่ง..." ไป๋ลู่แค่นยิ้มทั้งน้ำตา "แล้วค่ำคืนที่เราสาบานกันใต้ต้นท้อพันปี ค่ำคืนที่ท่านบอกว่าข้าคือชีวิตของท่าน... นั่นก็คือส่วนหนึ่งของแผนการของท่านด้วยใช่ไหม!"

นางมองเลยไปด้านหลังของโม่เยว่ เห็น 'ชิงเหวิน' ศิษย์พี่ใหญ่ผู้สูงส่งของนางยืนอยู่บนอาสนะเมฆ แววตาของศิษย์พี่ไม่ได้มีความสงสาร มีเพียงความโลภะที่ปิดไม่มิด เขาคือคนที่บอกให้นางหนีมาที่นี่... คือคนที่บอกว่าโม่เยว่จะปกป้องนางได้ แต่ความจริงกลับกลายเป็นว่านางถูกต้อนมาให้จนมุมด้วยเงื้อมมือของชายที่รักที่สุด

"ส่งหัวใจนั่นมาให้ข้าเถอะไป๋ลู่ แล้วข้าจะเหลือวิญญาณให้เจ้าได้ไปจุติใหม่" โม่เยว่กล่าวเสียงเรียบ พลางยกดาบขึ้นชี้ที่ตำแหน่งหัวใจของนาง

ไป๋ลู่หลับตาลง ความทรงจำยามที่เขาจุมพิตนางอย่างแผ่วเบาใต้แสงจันทร์ย้อนกลับมาทำร้ายนางราวกับเข็มนับพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจ หากการมีชีวิตอยู่คือการถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากคนที่นางไว้ใจที่สุด นางก็ขอจบสิ้นมันเสียที่นี่

"หากท่านอยากได้นัก... ก็จงควักมันออกไปจากอกข้าด้วยมือของท่านเอง!"

นางโถมกายเข้าหาปลายดาบนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ไม่ใช่เพื่อสู้ แต่เพื่อสิ้นสุดความทรมานที่เรียกว่าความรัก

ฉึบ!

โลหิตอุ่นๆ กระเซ็นเปื้อนใบหน้าคมเข้มของจอมมาร ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยันในโชคชะตาของไป๋ลู่ที่ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับสติที่ดับวูบ

นี่คือจุดเริ่มต้นของหนี้โลหิต... ที่แม้แต่ความตายก็มิอาจชดใช้ได้หมด