พ่อเลี้ยงขา...หนูไม่อยากนอนคนเดียว

"เมื่อคำว่า ผู้ปกครอง กลายเป็นเพียงหน้ากากที่ใช้ปกปิดความปรารถนาอันรุ่มร้อน"
ท่ามกลางกลิ่นอายของไร่กาแฟอันกว้างใหญ่ พ่อเลี้ยงเกรียง คือเจ้าชีวิตที่ใครก็ต่างขยาด แต่สำหรับ ยาหยี เขาคือเปลวไฟที่อบอุ่นและเผาไหม้เธอไปในคราวเดียวกัน
ในคืนที่พายุโหมกระหน่ำ ความลับที่ซ่อนไว้ในห้องนอนไม้สักกลับแตกสลายลง พร้อมกับเสียงกระซิบอ้อนวอนที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล
"พ่อเลี้ยงขา... หนูไม่อยากนอนคนเดียว"
เมื่อหัวใจสั่งให้ข้ามเส้นศีลธรรม ความรุ่มร้อนที่แอบซ่อนจึงปะทุขึ้นท่ามกลางคำครหา... เขาจะเลือกชื่อเสียง หรือจะเลือก กินเด็กในปกครอง ให้สมกับที่โหยหามาเนิ่นนาน