เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกปล้ำขุนพล

---นิยายเรื่องนี้เป็นลำดับที่ 15 ในซีรีส์ จักรวาลพุดพราว---


*นิยายเรื่องนี้เป็นเหตุการณ์สมมติ ไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์ ทุกอย่างเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมาใหม่โดยใช้คำให้มีกลิ่นอายของความเป็นพีเรียด ตัวละครมีพฤติกรรมไม่สมจริง เน้นการเล่าเรื่องให้อรรถรสเน้นความสนุกสนาน แนะนำว่าให้กดดาวน์โหลดตัวอย่างสำหรับอ่านก่อนตัดสินใจซื้อค่ะ*


"ตื่นมาก็กลายเป็นเมียคุณพระวัยกลัดมันที่หนวดงามงอนจนน่าหยิก แต่ทำไมผัวดูอยากจะกุมขมับมากกว่ากุมมืออิฉันล่ะเจ้าคะ!"

เมื่อ ‘พลับพลึง’ อดีตนางคณิกาตัวแม่วัยใกล้เกษียณที่กำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นแม่เล้า ดันก้าวพลาดตกหน้าต่างคอหักตายอนาถ แต่วิญญาณกลับทะลุมิติมาเข้าร่าง ‘คุณทรงวาด’ เมียเอกผู้ทรงอิทธิพล (ในทางที่ชาวบ้านสาปแช่ง) ของขุนนางในอโยธยา ทว่าแทนที่จะได้เสวยสุขบนกองเงินกองทอง นางกลับต้องมานั่งแก้ปมที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า จนอยากจะตายซ้ำสอง!

พระชลชนะศึก (ท่านเชิด) ผัวทหารมาดเข้มผู้รักชาติยิ่งชีพ แต่รักเมียไม่ลง! เพราะมองหน้านางทีไร ก็เหมือนเห็นเจ้ากรรมนายเวรมาทวงหนี้แค้นทุกที กลับบ้านทีเลยหนีไปนอนเงียบๆ คนเดียวดีกว่า

พ่อเทิด หลานชายสุดที่รักที่ตามใจกันจนเสียผู้เสียคน จนทรงวาดต้องควักเบี้ยอัฐไป ‘ติดสินบาทคาดสินบน’ ยัดเงินใต้โต๊ะให้ได้อยู่กรมคลังทั้งที่เจ้าตัวอยากจะอยู่กรมอื่น

ไหนจะชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ ความจองหองพองขนที่ดูถูกคนไปทั่วจนเพื่อนรักยังเมินส่ายหน้า หนีหายจนไม่เหลือใครอยากจะคบหาด้วย

งานนี้พลับพลึงจะนิ่งดูดายไม่ได้! ในเมื่อหลุดมาอยู่ในร่างนางตัวร้ายที่ใครๆ ก็เบะปากคว่ำใส่ลับหลัง นางก็ต้องขุดเอาวิชามารยาร้อยเล่ห์พันเล่มเกวียนมาใช้กู้หน้าตัวเองและสถานะของครอบครัวใหม่ แล้วทำไปทำมาดันเพิ่งรู้ว่าทรงวาดตัวจริงได้ไปข้องเกี่ยวกับเรื่องที่ไม่ควรอย่างยิ่ง พลับพลึงจำต้องหาทางรักษาหัวบนบ่า ก่อนจะถูกข้อหาเป็นเสี้ยนหนามแผ่นดินพ่วงขบวนการค้ามนุษย์ระดับชาติ!


เตรียมพบกับความหรรษาป่วงๆ ได้ใน... "เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกปล้ำขุนพล" ซีรีส์จักรวาลพุดพราว เล่ม 15 เมื่อความซวยมาเยือนพร้อมความเสียว(ที่จะถูกประหาร) พลับพลึงจะรักษาเกียรติหรือจะปล้ำขุนพลให้รู้แล้วรู้รอด หรือจะทำมันทั้งสองอย่างพร้อมกัน?!

โปรดติดตาม!


**********************************


"อย่าอะไรเจ้าคะ อย่าช้าสินะเจ้าคะ อย่างนั้นก็รีบๆ เข้ามาเลยเจ้าค่ะ อิฉันอยากเปลื้องผ้าคุณพี่ใจจะขาดแล้ว!"

"ไม่! แม่ทรงวาด อย่า! เฮ้ย!"

"ว้าย! ตาเถรยายชี!"

ทุกอย่างเกิดขึ้นพร้อมกันและรวดเร็วมากเพียงชั่วพริบตา เพราะจังหวะที่หญิงสาวกระโจนเข้าหาก็เป็นตอนเชิดพลิกตัวจะหนีแต่ดันเหยียบพื้นลื่นๆ กำลังจะล้ม ด้วยสัญชาตญาณอันใดสักอย่างเขาจึงพยายามพลิกตัวกลับ ดังนั้นแทนที่จะล้มทับเมีย เลยกลายเป็นหงายหลัง ส่วนคนที่โผเข้ามาหานั้นก็ตั้งใจจะคว้าผ้าพาดบ่า แต่ตอนนี้มันดันไปคว้าได้ผ้านุ่ง

พรึ่บ!

โครม!

เชิดล้มกระแทกพื้นก้นจ้ำเบ้า เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนฝาเรือนสะเทือนเลื่อนลั่นราวฟ้าผ่าก็ไม่ปาน แต่นั่นคงไม่น่าตกใจเท่าท่อนล่างที่ว่างเปล่า เพราะผ้านุ่งของเขาตอนนี้อยู่ในมือเมีย

"คะ...คุณพี่" เสียงทรงวาดกระท่อนกระแท่น นางเรียกเขาแต่ไม่ได้มองหน้า เพราะสายตาอยู่ที่หว่างขาเขาแทน "คุณพี่...ยิ่งใหญ่...เกรียงไกร...แข็งแกร่ง สมความเป็นชายชาติทหารเหลือเกินเจ้าค่ะ!"

นางรู้ว่าอุบัติเหตุแบบนี้ต้องทำให้เขาอับอายเป็นแน่ เลยพยายามสรรหาคำมาพูดแก้เก้อ แต่เพราะความหวังดีของนางแท้ๆ ตอนนี้เลยทำให้เชิดหน้าแดงก่ำจนแทบจะม่วง

"ว้าก!!!"