มาเฟียคลั่งรัก ฉบับหมาเด็ก

"มรดกหมื่นล้านเหรอ? ผมโอนทรัพย์สินให้เมียหมดแล้ว! ห้างสรรพสินค้าพันล้าน? เมียผมก็เซ็นรับมาแล้ว! ตอนนี้ผมไม่มีสมบัติอะไรติดตัวเลยครับ... นอกจาก ‘ความหล่อ’ กับ ‘ความหึง’ ที่พร้อมจะยิงทุกคนที่เข้าใกล้รสริน!"

พบกับมหากาพย์ความรักฉบับยากูซ่าตัวพ่อที่ยอมทิ้งปืนมา จับเข็มถักไหมพรม,เข้าคลาสโยคะเพื่อเมีย,ปิดห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อผ้าอ้อมผมก็ทำมาหมดแล้ว

ชีวิตมาเฟียญี่ปุ่นอย่างพบเกือบจะเดินผิดทางผลักไสเมียรักให้ออกไปจากชีวิตเพราะอุบัติเหตุ ก็นั่นละนะชีวิตของมาเฟียที่สิงหราช(อากิระ คือชื่อญี่ปุ่นดั่งเดิมของผมเอง)
มีอีกเรื่องหนึ่งคือ เพื่อนพ่อที่จ้องจะงาบเมียผมตลอดเวลาเป็นตัวท็อปหล่อรวยระดับไดเมียวอาริวอิจิ

และที่สำคัญ... นายน้อยคุโรซาวะ(ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผมเอง) ที่ดันเรียกชื่อคนอื่นเป็นคำแรกที่ไม่ใช่คำว่าพ่อ! หวังว่าทุกคนจะเอ็นดูชีวิตมาเฟียอย่างผมนะ

บนโต๊ะอาหารค่ำที่จัดเต็มไปด้วยปลาดิบเกรดพรีเมียมและสาเกชั้นยอด สิงหราชนั่งยืดอกเอาใจภรรยาเต็มที่ แต่ฝั่งรสรินกลับนั่งหน้าซีด เธอไม่ได้แตะต้องโอโทโร่ของโปรดเลยแม้แต่นิดเดียว

"รส... ลองชิมเนื้อวากิวเอฟไฟว์นี่สิครับ สิงห์สั่งตรงมาจากโกเบเพื่อรสเลยนะ" สิงหราชคีบเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำไปวางบนจานเมียจ๋า

รสรินมองก้อนเนื้อนั้นแล้วจู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนกลิ่นมันเปลี่ยนไปกลิ่นวากิวที่เคยหอมหวน บัดนี้กลับเหม็นสาบเหมือนถุงเท้าที่ไอ้จ่อยไม่ได้ซักมาสามปี!

"อุ๊บ!..." รสรินรีบตะครุบปากตัวเอง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยว

"สะใภ้ เป็นอะไรไป? หรือว่าเชฟทำไม่อร่อย" อัยชาถามด้วยความเป็นห่วง

"รส... รสแค่รู้สึกว่าน้ำหอมของสิงห์วันนี้มันเหม็นมากเลยค่ะ" รสรินพูดพลางโบกมือไล่กลิ่น "เหมือนกลิ่นปลาเค็มค้างคืนเลย"

สิงหราชหน้าเหวอ ดมจักแร้ตัวเองอย่างเสียเซลฟ์ "รสจ๋า นี่น้ำหอมขวดละหมื่นที่รสซื้อให้สิงห์เองกะมือเลยนะ"

ยังไม่ทันที่สิงหราชจะแก้ตัว เชฟเดินเข้ามาเสิร์ฟซุปมิโซะร้อนๆ ทันทีที่กลิ่นควันลอยเข้าจมูก รสรินที่เคยนิ่งสงบดุจนินจาสาวกลับลุกพรวดขึ้นขัดสมาธิบนเก้าอี้ก่อนจะกระโดดลงมา

"โอ๊กกกกก!"
เธอพุ่งตัวออกจากห้องอาหารด้วยความเร็วที่เร็วกว่าตอนไปตัดเส้นเอ็นไอ้คุมะเสียอีก! สิงหราชรีบวิ่งตามไปติดๆ จนไปหยุดอยู่ที่อ่างล้างหน้า รสรินโก้งโค้งอ้วกเอาเป็นเอาตายจนตัวสั่น

"รส! รสเป็นอะไร ใครวางยาพิษเมียกู!" สิงหราชตะโกนลั่นคฤหาสน์ "ไอ้ทิศ! ไอ้จ่อย! ไปลากตัวเชฟมาซ้อมเดี๋ยวนี้!"

"เดี๋ยวก่อนไอ้ลูกโง่!" มาซาโอะที่เดินตามมาพร้อมอัยชาตะโกนขัดขึ้น แววตาของตาแก่ยากูซ่าระดับตำนานจ้องมองท่าทางการอ้วกของสะใภ้แล้วยิ้มกริ่ม "น้ำหอมที่ว่าหอมกลับบอกว่าเหม็น... ของอร่อยกลับมองว่าเป็นขยะ... อาการแบบนี้มัน..."

อัยชาเดินเข้าไปลูบหลังรสรินอย่างเบามือ "รสจ๋า... ประจำเดือนขาดไปกี่วันแล้วลูก?"

รสรินที่ยังหน้าซีดตอบเสียงอ่อย "เอ่อ... น่าจะหลายสัปดาห์ได้แล้วค่ะคุณแม่ รสคิดว่าคงเป็นเพราะซ้อมขว้างมีดหนักไปหน่อย..."

"มันต้องใช่แน่ยายหนู !" มาซาโอะตบโต๊ะดังปัง "ไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้"
สิงหราชที่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ นิ่งค้างไปเหมือนโดนสตัฟฟ์ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว... อ้วก + เหม็นหน้าเขา + ประจำเดือนไม่มา + คืนที่ซักผ้าปูที่นอน = ...ยังไม่ทันได้ประมวลผลความห่วงเมียมากกว่า

"ขอสตอเบอรี่ได้ไหมค่ะ รสอยากกิน" รสรินอาเจียนจนหน้าซีด

"รส... รสจ๋า ทนหน่อยนะลูก สิงห์กำลังไปเอาสตรอว์เบอร์รี่มาให้!" เสียงสิงหราชตะโกนก้องมาจากในครัว เขาวิ่งวุ่นหาผลไม้ที่เมียจ๋าบ่นว่า "อยากกินจนใจจะขาด" ราวกับเป็นภารกิจระดับชาติ

มาซาโอะเห็นท่าไม่ดี รีบหันไปสั่งการ "ไอ้ทิศ! ไปตาม หมอทานากะ หมอประจำตระกูลเรามาเดี๋ยวนี้! บอกว่าถ้ามาไม่ถึงใน 5 นาที ข้าจะสั่งรื้อคลินิกมันทิ้ง!"

อัยชาได้แต่ส่ายหัว พลางลูบมือรสรินเบาๆ "ใจเย็นๆ นะหนูรส เดี๋ยวหมอก็มาแล้วลูก สิงห์มันก็เห่อเกินเหตุ แค่เมียบ่นอยากกินของเปรี้ยว มันวิ่งหาจนทั่วไร่แล้วมั้งนั่น

ไม่กี่อึดใจ หมอทานากะที่ถูกไอ้จ่อยหิ้วปีกมาในสภาพรองเท้าหายไปข้างหนึ่ง ก็รีบทำการตรวจรสรินอย่างละเอียด ท่ามกลางสายตาเฉียบคมของมาซาโอะที่จ้องเขม็งจนหมอมือสั่น

ในขณะนั้นเอง สิงหราชที่วิ่งหน้าตั้งกลับมาพร้อมจาน
สตรอว์เบอร์รี่สีแดงสดลูกโตที่ล้างมาอย่างดี เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าห้องโถง แต่กลับต้องชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงหมอทานากะพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

"ยินดีด้วยครับท่านมาซาโอะ... คุณรสรินตั้งครรภ์ได้ 2สัปดาห์แล้วครับ!"

เพล้ง!!!

เสียงจานกระเบื้องราคาแพงตกลงกระทบพื้นไม้แตกกระจาย สตรอว์เบอร์รี่สีแดงกลิ้งระเนระนาดไปทั่วพื้น สิงหราชยืนเบิกตาโพล่งเหมือนโดนสาป หัวใจของสิงโตหนุ่มเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

"ท... ท้อง... รสท้อง..." สิงหราชพึมพำเหมือนคนละเมอ

เขากระโจนพรวดเดียวเข้าถึงตัวรสริน คว้าเมียรักมากอดแนบอกอย่างแสนรัก "รสจ๋า! สิงห์ทำได้แล้ว! เรามีลูกด้วยกันแล้วนะ!" น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลพรากออกมาจากตาประมุขผู้ยิ่งใหญ่ เขากดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างซ้ำ ๆ

"รสรักสิงห์ไหม... ลูกจ๋า พ่ออยู่นี่..." สิงหราชพูดเสียงสั่นเครือ แววตาที่เคยดุดันบัดนี้ลอยคว้างด้วยความปีติล้นพ้นล้นจนสมองรับไม่ไหว

"อึก... รส... สิงห์จะ... ว้ายยย!"

จู่ ๆ สิงหราชที่กำลังซึ้งได้ที่ ก็ดวงตาเหลือกขึ้นบน ร่างแกร่งที่หนาไปด้วยมัดกล้ามทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในท่ากอดขาเมียไว้แน่น ล้มพับนิ่งสนิทไปทั้งอย่างนั้น!

พ่อก็ด่า แม่ก็ขำ ลูกน้องก็งง

"ไอ้ลูกชายคนนี้นี่!" มาซาโอะเอาตีนก่ายหน้าผาก "ข้าอุตส่าห์นึกว่ามันจะเท่ ล้มไปซะเสียชื่อยากูซ่าหมด!"

อัยชาหัวเราะร่วนจนน้ำตาไหล "โถ่ พ่อ... ก็ลูกชายพ่อเขารักเมียเขามากนี่นา ดูสิ ขนาดเป็นลมยังกอดขาสะใภ้ไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเลย"

รสรินที่ตอนแรกจะซึ้งตามสามี ถึงกับต้องเปลี่ยนมาถอนหายใจแทน เธอพยายามแกะมือที่เหมือนคีมเหล็กของสิงหราชออกจากขา

"สิงห์คะ! ตื่นมาคุยกับลูกก่อน เป็นลมหนีความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้นะคะ!"

ไอ้จ่อยกับไอ้ทิศรีบวิ่งเข้ามาดูสถานการณ์ ไอ้จ่อย "พี่ทิศนายใหญ่ตายยังวะ?"

ไอ้ทิศ "ยังเว้ย! เขาเรียกว่า 'อาการปีติจนช็อต' มึงไปเอาน้ำแข็งมาถังนึงดิ๊ ราดปลุกหัวหน้าแก๊งหน่อย เดี๋ยวลูกออกมาจะอายเขาว่าพ่ออ่อนด๋อยขนาดไหน!"