มัจฉาพิศวาส เล่ม1

คำโปรย "ความรักระหว่างสองชนเผ่าที่ดูจะดีก็ไม่ใช่ จะร้ายก็ไม่เชิง รักนี้ใครจะหลอกใครคงต้องวัดกันที่ไหวพริบ!"


ชิงอวี่ลอบถอนหายใจทิ้งยาวก่อนจะเงยหน้ายิ้มบางในท่าสงบเสงี่ยม

เมื่อประมุขเย่เทยาลูกกลอนนั้นออกมาวางบนมือ นางก็มองตามทุกจังหวะจนกระทั่งยานั้นเข้าปากแล้วไหลลงไปในคอ

อึก! เย่เฟิงกลืนลงคอด้วยความไม่แน่ใจอยู่เล็กน้อย

ยาลูกกลอนนี้ผิดคาดเย่เฟิงไปบ้าง เพราะแทนที่มันจะมีกลิ่นคาวเลือดหลงเหลืออยู่ทว่ากลับเป็นกลิ่นหอมของลูกท้อเสียได้ เย่เฟิงถึงกับทำสีหน้านิ่งเหมือนว่ารสชาติไม่ได้เลวร้าย อีกทั้งยังทำปากขมิบขมับราวกับว่ายังติดรสชาติหวานหอมของลูกท้อ

ทว่าไม่นานนัก!

เย่เฟิงกุมหน้าอกขึ้นมากะทันหัน!