เมื่อฉันหวนคืนสู่ยุค80's (เล่ม2 จบ)

สายลมกรรโชกแรงในยามค่ำคืนพัดกิ่งไม้กระทบกับหลังคาบ้านสกุลอู๋ เกิดเป็นเสียงกึกก้องวังเวงที่บาดลึกเข้าไปในความเงียบสงัด สองเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่สำหรับ อู๋เพ่ยหลิง ทุกวินาทีที่เคลื่อนผ่านไปนั้นยาวนานประดุจชั่วกัปชั่วกัลป์
เพ่ยหลิงในวัยครรภ์เจ็ดเดือนพยายามขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความยากลำบาก ร่างกายที่เคยคล่องแคล่วปราดเปรียว บัดนี้อุ้ยอ้ายและหนักอึ้ง หน้าท้องที่นูนใหญ่ยื่นออกมาจนทำให้การทรงตัวเป็นเรื่องยาก
"โอ๊ย..."
เสียงร้องอุทานแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากแห้งผาก เมื่อความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาจากน่องขา ตะคริว... แขกไม่ได้รับเชิญยามดึกที่มักจะมาเยือนสตรีมีครรภ์เสมอ เพ่ยหลิงกัดฟันแน่น พยายามเอื้อมมือไปนวดน่องตัวเอง แต่มือของเธอกลับเอื้อมไปไม่ถึงเพราะติดหน้าท้องที่ขวางกั้น
น้ำตาหยดแรกไหลรินลงมาอาบแก้ม ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดทางใจที่ถาโถมเข้ามาในวินาทีที่เธอตระหนักถึง ‘ความโดดเดี่ยว’
หากเป็นในนิยายรัก หรือในความฝันที่เธอเคยวาดไว้... เวลานี้ควรจะมีสามีคอยนอนเคียงข้าง คอยตื่นขึ้นมานวดขาให้ คอยประคองเธอไปเข้าห้องน้ำ หรือคอยหาน้ำอุ่นให้ดื่ม แต่ในความเป็นจริง... มีเพียงความว่างเปล่าและความมืดมิด
เธอกัดผ้าห่มแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ไม่ต้องการให้แม่หรือพ่อใหม่ที่นอนอยู่ห้องข้างๆ ได้ยิน เธอไม่อยากทำลายความสุขของพวกเขา
‘หลานตา... รีบออกมานะ ตาจะพาไปขี่คอเที่ยวรอบโรงงาน’
คำพูดและรอยยิ้มของพ่อใหม่ รวมถึงแววตาที่มีความสุขของแม่ คือสิ่งที่พยุงให้เพ่ยหลิงยังมีชีวิตอยู่ได้เธอต้องสวมหน้ากาก ‘ว่าที่คุณแม่ผู้เข้มแข็ง’ หัวเราะไปกับมุกตลกของพี่ชายอย่าง จิวเหวินจื่อ และยิ้มรับความหวังดีของ ซิ่วหลาน
แต่พอยามวิกาลมาเยือน... หน้ากากนั้นก็แตกสลาย
เพ่ยหลิงฝืนทนจนอาการตะคริวทุเลาลง เธอนั่งพิงหัวเตียง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด มือบางลูบหน้าท้องตัวเองแผ่วเบา สัมผัสถึงแรงดิ้นขลุกขลักของเจ้าตัวน้อย
"ดิ้นเก่งจังเลยนะ... ตัวแสบ" เธอพึมพำกับลูกทั้งน้ำตา "หนูคงอึดอัดใช่ไหมลูก... หรือหนูเหงาเหมือนแม่"

ภาพข่าวในหนังสือพิมพ์เมื่อสองเดือนก่อน ภาพของ โจวเต๋อหมิง ที่ยืนเคียงคู่กับ หยางลู่ลู่ ผู้หญิงที่เพียบพร้อมคนนั้น... รอยยิ้มของเขาในภาพนั้นช่างดูสง่างามและเหมาะสมกับโลกใบนั้นเหลือเกิน โลกที่ไม่มีแม่ค้าขายผักดองอย่างเธอเข้าไปเกี่ยวข้อง
‘คุณคงลืมฉันแล้วสินะ... คุณคงมีความสุขอยู่ในแสงสีของปักกิ่ง คุณคงลืมคำสัญญาในกระท่อมร้างคืนนั้นไปหมดแล้ว’
ความน้อยเนื้อต่ำใจกัดกินหัวใจจนเป็นแผลเหวอะหวะ เธอเคยหวัง... หวังลมๆ แล้งๆ ว่าเขาจะส่งจดหมายมา หวังว่าเขาจะแอบมาหา หรืออย่างน้อยที่สุด หวังว่าเขาจะยังจำได้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งรอเขาอยู่ที่นี่
แต่ความเงียบงันตลอดสามเดือนที่ผ่านมา คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด
เขาเลือกแล้ว... และเขาไม่ได้เลือกเธอ