บทเพลงของฮาฟิซ: บทกวีนิรันดร์จากเปอร์เซีย (Songs of Hafiz)

ท่ามกลางผืนทรายแห่งกาลเวลา มีเสียงหนึ่งที่ยังคงขับขานไม่รู้ดับ เสียงนั้นคือบทเพลงของฮาฟิซ กวีผู้เปรียบประหนึ่งสายลมยามรุ่งอรุณ พัดพาความหอมของกุหลาบแห่งเปอร์เซียให้ลอยข้ามศตวรรษมาสู่หัวใจของมนุษย์ทุกยุคทุกสมัย บทกวีของเขามิใช่เพียงถ้อยคำเรียงร้อย หากเป็นถ้วยไวน์แห่งจิตวิญญาณ ที่ผู้ดื่มย่อมมิได้เมามายด้วยสุรา หากแต่ลุ่มหลงในความจริงอันลึกซึ้งของชีวิต
Songs of Hafiz คือดินแดนที่ความรักมิได้จำกัดอยู่เพียงชายหญิง หากแผ่ไพศาลไปถึงความรักต่อพระผู้เป็นเจ้า ต่อสรรพชีวิต และต่อความงามอันซ่อนเร้นในความไม่สมบูรณ์ของโลก ฮาฟิซเห็นความศักดิ์สิทธิ์ในเสียงหัวเราะของโรงเหล้า เห็นสวรรค์ในดวงตาของคนรัก และเห็นนิรันดร์กาลในช่วงขณะอันแสนสั้น เขาขอให้มนุษย์ปลดเปลื้องพันธนาการแห่งความเคร่งครัดจอมปลอม แล้วก้าวเข้าสู่อิสรภาพของหัวใจที่รู้จักรัก รู้จักให้อภัย และรู้จักยอมรับความลี้ลับของจักรวาล
ภาษาของฮาฟิซอ่อนหวานดุจน้ำผึ้ง แต่แฝงความคมดุจคมดาบ เขาหยอกล้อกับศาสนา ท้าทายอำนาจแห่งความหน้าซื่อใจคด และยกย่องความจริงที่ไม่อาจกักขังด้วยกฎเกณฑ์ใด บทกวีของเขาจึงเป็นทั้งบทสวดและบทสนทนา ทั้งเสียงหัวเราะและเสียงถอนใจ ทั้งความลุ่มหลงและความตื่นรู้
มีสิ่งหนึ่งที่ผู้แปลจะต้องบอกกับผู้ที่จะเข้ามาอ่านว่า ท่านมิได้เพียงกำลังเข้ามาอ่านบทกวี แต่กำลังร่วมเดินทางไปกับวิญญาณของคนเสรีผู้หนึ่ง ผู้ซึ่งเชื่อว่าเส้นทางสู่ความจริงมิได้ปูด้วยความเคร่งขรึม หากประดับด้วยดอกไม้ เสียงเพลง และถ้วยไวน์แห่งความปีติ ฮาฟิซมิได้สอนให้เราหนีจากโลก หากสอนให้เรามองโลกด้วยดวงตาใหม่ ดวงตาที่เห็นความศักดิ์สิทธิ์ในความธรรมดาและเห็นแสงสว่างแม้ในเงามืด
ขอให้บทเพลงเหล่านี้เป็นดั่งตะเกียงในยามค่ำคืน เป็นสายลมในยามร้อน และเป็นมิตรสหายยามหัวใจอ่อนล้า เพราะในทุกถ้อยคำของฮาฟิซ มีเสียงกระซิบแผ่วเบาว่า ชีวิตนี้แม้เปราะบางเพียงใด ก็ยังงดงามพอจะร้องเพลงได้เสมอ

ประเวศ ปรเมษฐ์สกุล
ผู้แปล