สุดปลายฟ้ายังมีรัก Just the two of us

เขาเจ็บเพราะรักทำร้ายจนร่างกายผิดปกติ
เธอถูกความรักทำร้าย จนต้องหนีข้ามฟ้ามาพักใจ
เมื่อโลกเหวี่ยงคนสองคนที่มีแผลในใจมาเจอกัน เมื่อความเจ็บช้ำของฝ่ายชาย กับหัวใจที่แหลกสลายของฝ่ายหญิงมาพบกัน ความเห็นใจ บวกกับความใกล้ชิดทำให้หัวใจทั้งสองดวงเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่รักครั้งนี้จะผิดหวังหรือไม่ ก็ต้องใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

บางช่วงบางตอน

"วันนี้คุณคุยกับลูคัส" เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบ แต่สายตาไม่ค่อยพอใจนัก
"ค่ะ อยากรู้ไหมคะว่าเขาพูดอะไรกับฉันบ้าง" หญิงสาวถาม แต่คำตอบที่ได้รับคือการส่ายหน้าทำเอาคนที่กำลังลุ้นถึงกับผิดหวัง
"ก็คงไม่พ้นเรื่องเดิมที่เคยพูดกับคนอื่นๆ อย่างเช่นผมทำร้ายร่างกายอดีตภรรยา หรือไม่ก็เล่าเรื่องที่แสนจะอาภัพของตัวเองให้ฟัง หรือบางทีก็อาจจะเป็นการกล่าวหาว่าผมเป็นฆาตกรที่อยู่เบื้องหลังการตายของฟีโอนา และคุณก็คงจะเชื่อเขาจนหมดใจเหมือนคนอื่น" เพียร์ซพูดเสียงเนือยและทรุดตัวลงนั่งบนเตียงด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เขารับรู้เรื่องที่ลูคัสพูดให้ใครต่อใครฟังมาตั้งแต่อดีตภรรยาตายจากไปแล้ว รับรู้จนรู้สึกเหนื่อย เพราะใครๆก็มักพร้อมจะเชื่อคำพูดพวกนั้นอยู่แล้ว ยิ่งเรื่องคาวๆก็ยิ่งเชื่อเพราะมันสามารถพูดต่อไปได้อีกเรื่อย ๆ ยิ่งไม่มีการอธิบายใดๆออกมาด้วยก็ยิ่งนินทากันสนุกปาก
ท่าทีของสามีที่แสดงออกมาทำให้เวนิตารู้สึกเห็นใจเขาอย่างประหลาด เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเขาจากนั้นก็ใช้มือลูบไปที่บ่าของอีกฝ่ายไปมา เพียร์ซหันมามองสบตาคนที่นั่งข้างๆ แปลกใจในท่าทีของเธอ
"ไม่กลัวผมเหรอ ไม่กลัวว่าผมจะอาละวาดใส่ หรือไม่กลัวว่าผมจะวางแผนฆาตกรรมคุณเหมือนกับที่คนอื่นลือกันว่าผมทำกับเมียเก่าหรือไง" เขาถาม เวนิตายิ้มน้อยๆ พร้อมส่ายหน้า
"ถ้าฉันฟังเรื่องพวกนี้ก่อนหน้าที่จะมาอยู่ที่นี่ก็คงมีคิดบ้าง แต่พอมาได้ฟังหลังจากที่ได้อยู่กับคุณมาสักพักแล้วเลยไม่กลัวค่ะ" หญิงสาวบอกตามตรง ความรู้สึกแรกของเธอคือไม่เชื่อว่าผู้ชายตรงหน้าจะทำเรื่องเลวร้ายแบบที่เขาพูดกันได้
"ผมไม่ใช่คนดี" น้ำเสียงคนพูดฟังดูเหนื่อยล้าจนรับรู้ได้
"แต่คุณก็ไม่ใช่คนร้าย หากคุณใจร้ายถึงขั้นวางแผนฆ่าคนได้ คุณคงไม่ช่วยฉันตอนที่โดนงูกัดหรอก คงปล่อยให้ฉันตายไปแล้ว สำหรับฉันคุณคือผู้ชายที่มีแผลในใจ ยิ่งคนที่ทำให้เกิดแผลคือคนที่รักมาก มันก็ย่อมต้องเจ็บมาก บางคนหากเจ็บมากอาจจะโวยวาย แต่บางคนเลือกที่จะเงียบ และคุณก็คือคนประเภทหลัง การพูดถึงเรื่องราวในอดีตมันก็เหมือนการใช้มีดกรีดลงไปซ้ำที่แผลเก่า ยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งกรีดซ้ำไปซ้ำมา คุณเลยเลือกที่จะเงียบ" เพียร์ซหันมามองคนพูดเต็มตา สายตาของเธอมันทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจ ไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเข้าใจความรู้สึกของเขามากมายขนาดนี้ เวนิตาพูดถูกทุกอย่าง เขาไม่อยากพูดเพราะไม่อยากจะกรีดแผลเดิมให้เลือดออกซ้ำๆ
"เว..." เพียร์ซไม่พูดอะไรต่อ แต่เลือกที่จะคว้าร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แน่น กอดเหมือนคนลอยคออยู่กลางทะเลแล้วอยู่ก็มีท่อนไม้ท่อนหนึ่งลอยมาตรงหน้า เขากอดเธอเหมือนกับกอดขอนไม้ที่เข้ามาช่วยชีวิต ชายหนุ่มซบใบหน้าที่อกนุ่มของเธอแล้วหลับตาลงช้าๆ เหมือนกับเหนื่อยล้าเต็มที่ เวนิตาไม่พูดอะไร หญิงสาวเลือกที่จะกอดตอบและลูบหลังอีกฝ่ายไปมาราวกับว่าจะปลอบใจ เธอปล่อยให้เขากอด ปล่อยให้เขาซุกหน้าแนบซบอกอยู่อย่างนั้น ไม่พูด ไม่ถามเพราะไม่อยากจะซ้ำแผลเก่า

-+-+-

"ฉัน เจ็บที่คุณมองฉันด้วยความสงสัยเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า คุณเชื่อคนอื่นมากกว่าคนที่อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง" สายตาของเพียร์ซอ่อนลง เหมือนจะวูบไหวด้วยบางความรู้สึกที่เขาเองก็พยายามปิด ชายหนุ่มดึงเธอเข้าหาตัว ไม่แรง ไม่รีบร้อน แต่เป็นการดึงที่เต็มไปด้วย ความอัดอั้น ความรู้สึกผิด และความอยากปกป้องผู้หญิงคนนี้อย่างที่สุด เธอนั่งบนตักเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว และเขาก็ฝังหน้าลงบนไหล่เธอ ลมหายใจร้อนๆ สั่นอยู่ตรงต้นคอ
"ผมกลัวว่ากลับมาแล้วจะไม่เจอคุณ" เสียงเขาแทบขาดลมหายใจ เวนิตายกมือแตะแผ่นหลังอีกฝ่ายเบา ๆ แต่สัมผัสนี้ทำให้เขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ เพียร์ซเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยเปิดให้ใครเห็น
"คุณไล่ฉัน เจ้าของบ้านไล่ฉันก็ต้องไป" เธอพูดเสียงแผ่ว หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อใบหน้าของสามีเลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้น
"แต่คุณไม่ได้ไป ขอบคุณนะ ที่ตัดสินใจอยู่ต่อ"
"ฉันอยู่เพื่อพิสูจน์ตัวเองว่าไม่ได้ทำ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็จะไป" เพียร์ซไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาวางริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากของเธอ เขาจูบอย่างแผ่วเบา จูบช้าๆ แต่หวานจนหัวใจปวดหนึบ เวนิตาสะอื้นในจูบ น้ำตาไหลลงแก้มทั้งที่ริมฝีปากยังแนบกัน เพียร์ซคลายจูบเพื่อเช็ดน้ำตาเธอด้วยนิ้วหัวแม่มือ แล้วจูบซ้ำลึกกว่าเดิม เมื่อเวนิตาเริ่มเปิดปากก็ เหมือนได้รับอนุญาตให้เข้าไปในโลกของเธออีกครั้ง มือของเขาลูบแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างระมัดระวัง เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายในอ้อมแขน มือของเธอกำเสื้อเขาแน่น เหมือนกลัวว่าเขาจะปล่อยมือ ความหนาวเย็นของสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งหายไปทันที เหลือแค่ความร้อนระอุที่เต้นอยู่ในอกทั้งสองคน เขาเอาหน้าผากชนหน้าผากเธอ กระซิบแผ่ว
"ให้ผมได้ปลอบใจคุณนะเว" เขากระซิบเสียงพร่า


-+-+-+-

ฝากนิยายด้วยนะคะ