อธิษฐานนาคา

กาลเวลาที่แสนยาวนาน... สำหรับมนุษย์คือชั่วอายุขัย แต่สำหรับผู้บำเพ็ญตบะอยู่ใต้ก้นบึ้งของลำน้ำโขง มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอนันตกาล ทว่าในคืนที่จันทร์เต็มดวงสาดแสงนวลตาทั่วหล้า กลับมีความเปลี่ยนแปลงหนึ่งที่กำลังจะพลิกฟื้นตำนานที่ถูกลืมเลือนให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง

ลึกลงไปภายใต้ม่านน้ำที่เชี่ยวกรากและขุ่นคลัก ประสาทแก้วมณีมรกตอันยิ่งใหญ่ของ "มรินทร์ธรานาคราช" ไม่เคยเงียบเหงาเท่าครั้งนี้ เจ้าแห่งสายน้ำผู้มีเกล็ดสีเขียวเลื่อมพรายประดุจอัญมณีน้ำเอก ทอดทัศนาขึ้นไปบนผิวน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ท่านไม่ได้ปรารถนาทิพย์สมบัติหรือความเป็นอมตะที่ยืนยง ทว่าสิ่งที่ท่านโหยหาคือรัก จากหญิงสาวมนุษย์ผู้มีนามว่า "พระธิดาปทุมวดี"

"หากความเป็นนาคทำให้ข้าไม่อาจสัมผัสเจ้าได้โดยไม่ทำร้ายเจ้าด้วยไอนาคาแห่งตาย... ข้าก็ขอทิ้งซึ่งตบะบารมีนับพันปีเพื่อกลายเป็นเพียงคนธรรมดา"

พันธนาการแห่งรัก มั่นคงกว่า คำสาปแห่งสวรรค์ และ ความทรงจำ แข็งแกร่งกว่า กาลเวลา จากความแค้น สู่การเสียสละครั้งยิ่งใหญ่ของนาคราชผู้ยอมสลายสิ้นตบะบารมี เพื่อแลกกับโอกาสเพียงหนึ่งเดียวที่จะได้เกิดเป็น "มนุษย์" มาครองคู่กับหญิงสาวผู้เป็นดวงใจ