กลิ่นกุหลาบซ่อนเงา

"วันที่คุณทิ้งผมไป วันเดียวกับที่ผมต้องรอแม่ผ่าตัด วันที่ผมต้องการคุณที่สุดในชีวิต"
น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ ความเจ็บปวดที่ถูกกดทับไว้สิบปีกำลังจะระเบิดออกมา
"คุณรับเงินมาใช่ไหม"
ความเงียบที่ยาวนาน การที่เธอไม่สามารถสบตาเขาได้ตรงๆ มันคือคำสารภาพที่ดังกว่าเสียงใดในโลก
"สิบปี" เขาพึมพำกับตัวเอง "สิบปีที่ผมมันเหมือนไอ้โง่ ผมรอ ผมคิด ผมพยายามหาเหตุผลเป็นล้านอย่างมาเข้าข้างคุณ ผมคิดว่าพ่อคุณบังคับ ผมคิดว่าคุณถูกข่มขู่ ผมคิดทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องเดียว"
เขาเงยหน้าขึ้น เปลวไฟในดวงตาของเขาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความโกรธที่เธอเคยเห็น มันคือความชิงชัง ความรังเกียจที่เย็นเยียบ
"เหตุผลของคุณมันก็แค่นี้" เขาชี้มาที่เธอ นิ้วที่เคยอบอุ่นตอนนี้สั่นเทาด้วยแรงโทสะ "เงิน...คุณขายผม"
"คิณ...ฟังฉันก่อน ฉันอธิบายได้" เมริสาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ขาของเธอไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น "ฉันมีเหตุผล"
"อธิบาย" เขาคำรามลั่น เสียงที่อัดอั้นไว้ระเบิดออกมาจนเสี่ยอาทรยังสะดุ้งเล็กน้อย "จะอธิบายว่ายังไง จะอธิบายว่าค่าตัวของผมมันเท่าไหร่ จะอธิบายว่าความรักสิบปีของเรามันราคาถูกกว่าเงินที่พ่อของเขายื่นให้คุณงั้นเหรอ"
"ไม่! มันไม่ใช่แบบนั้น"
"คุณขายทุกอย่าง" เขาก้าวเข้ามาประชิด กลิ่นดิน กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นของความโกรธแค้นที่สุมอกเขามาสิบปี ปะทะเข้าหน้าเธอจังๆ "คุณขายความรักของเรา คุณขายความทรงจำของเราในโรงเรือนเก่า คุณขายชีวิตของผู้ชายที่มันโง่รักคุณจนหมดหัวใจ และวันนี้ คุณก็กำลังจะทำมันอีกครั้ง คุณกำลังจะขายไร่ ขายชีวิตคนงาน ขายมรดกของพ่อคุณ...เพื่อเงิน"