มักสาวอิปิ๊

กริช สถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบจากเมืองกรุง ผู้ที่มีชีวิตอยู่กับตัวเลข เลเซอร์วัดระยะ และคอนโดหรู ต้องตกกระไดพลอยโจนกลับสู่บ้านเกิดที่จังหวัดอุบลราชธานีตามคำสั่งประกาศิตของย่า เพื่อมาจัดการมรดกที่ดินผืนสุดท้ายที่เขาแทบจะไม่เคยกลับมาเหยียบเลยตั้งแต่ประถม กริชในวัยเกือบ 30 กลายเป็นคน "ลืมคาว" (ลืมกำพืด) เขาพูดอีสานไม่ได้ ฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง และที่สำคัญ... เขาเป็นโรคกลัวโคลนขั้นสุด

แต่การกลับมาครั้งนี้ทำให้เขาได้พบกับ ปิยะฉัตร หรือที่ชาวบ้านเรียกติดปากว่า "อิปิ๊" ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านสุดแสบที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาในวัยเด็ก จากเด็กหญิงน้ำมูกยืดในวันนั้น กลายเป็นสาวแกร่งเกินร้อยที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของชุมชน ปิยะฉัตรไม่ได้มีดีแค่หน้าตาสวยคมแบบสาวที่ราบสูง แต่เธอยังพ่วงตำแหน่ง "เจ้าแม่เกษตรอินทรีย์" ที่พร้อมจะปกป้องผืนดินบ้านเกิดจากพวกนายทุน

ย่าของกริชวางแผนดัดหลังหลานชายตัวดี โดยมีข้อแม้ว่า "ถ้ากริชอยากได้โฉนดที่ดินไปทำโครงการสถาปัตย์สุดหรู เขาต้องใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านทุ่งให้ครบ 1 ปี และต้องพัฒนาที่นาผืนนี้ให้เขียวขจีด้วยวิธีธรรมชาติ" โดยมีปิยะฉัตรเป็น "ผู้ควบคุมความประพฤติ"

ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้น... เมื่อสถาปนิกหนุ่มต้องเปลี่ยนจากจับปากกามาจับคันไถ จากที่เคยดื่มกาแฟอเมซอล สตาร์บั๊ค ต้องมาซด "กาแฟโบราณถุงพลาสติก" และจากที่เคยฟังเพลงร็อก เพลงเกาหลี ต้องมาฟังเสียง "กบเขียดประสานเสียง" โดยมีปิยะฉัตรคอยกลั่นแกล้งและสอนบทเรียนชีวิตสไตล์บ้านทุ่งให้เขา

ท่ามกลางกลิ่นโคลนสาบควายและความนัวของปลาร้า กริชเริ่มค้นพบว่าความสุขที่แท้จริงอาจไม่ได้อยู่ที่ตึกสูงเสียดฟ้า แต่อยู่ที่การได้นั่งดูพระอาทิตย์ตกดินบนเถียงนากับ "อิปิ๊" สาวปากร้ายแต่ใจดีคนนี้

บทสรุปของความรักครั้งนี้จะ "แซ่บ" เหมือนส้มตำ หรือจะ "พัง" เพราะกำแพงภาษาและวัฒนธรรม กริชจะยอมทิ้งชีวิตศิวิไลซ์เพื่อมาเป็น "เขยอีสาน" หรือไม่

(ใช้ภาษาบ้าน ๆ บ้านทุ่ง)