พ่ายรักรสวานิลลา

ความบังเอิญเป็นแค่จุดเริ่มต้น...หลังจากนั้นเธอก็โดนเขาเล็งเป้า ล็อกเป้า กระแทกเป้า พร้อมจู่โจม...จนเธอหาทางออกไม่เจอ


"ขอโทษนะคะ ที่ตรงนี้ยังว่างอยู่หรือเปล่า"
ผู้หญิงหน้าหวาน ผมลอนยาวสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ขาม้าสีเข้ม ท่าทางอ่อนหวานแต่ทะมัดทะแมงยืนยิ้มอยู่ข้างๆ รอยยิ้มนั้นไม่หวือหวาแต่สามารถทำให้ไนล์ใจเต้นแรงจนเผลอพยักหน้าตอบ
"ว่างครับ เชิญเลย"
เธอยิ้มและพยักหน้าเล็กน้อย นั่งลงวางอุปกรณ์และแก้วกาแฟที่ถือมาวางบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยถามอย่างเกรงใจ
"เห็นคุณอ่านหนังสือวิชานี้พอดี น่าจะได้เรียนวิชาเดียวกัน เราชื่อขวัญข้าวนะคะเรียกข้าวเฉย ๆ ก็ได้ อยู่คหกรรมปีสี่"
"ไนล์ครับ ปีสี่เหมือนกันแต่อยู่บริหาร"
เขาตอบกลับสั้น ๆ อย่างสุภาพ
"เอ่อ...ถ้าเราไม่เข้าใจขอปรึกษาไนล์บ้างได้ไหมเราไม่ถนัดวิชานี้เลย"
ขวัญข้าวเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ
"ได้สิ ถ้าไม่ยากเกินไปเราช่วยได้อยู่แล้ว"
"ขอบคุณนะ"
ขวัญข้าวยิ้มให้อย่างจริงใจ
"เอ่อ...แลกคอนแท็กกันไว้สิ เผื่อข้าวมีอะไรอยากถามเราก็ถามได้เลย"
"ได้เหรอ..เอาสิ จริงๆ ตอนแรกเราก็อยากบอกไนล์แบบนี้เหมือนกันแต่กลัวไนล์จะไม่ให้ก็เลยไม่กล้า"
ไนล์ยิ้มให้ขวัญข้าวเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือถือออกไปแลกเปลี่ยนกัน
บทสนทนาไม่ได้เริ่มจากอะไรที่พิเศษแต่แปลกที่ไม่ได้ทำให้ไนล์ไม่ได้รู้สึกอึดอัด เธอไม่ได้ถามเรื่องส่วนตัวไม่ได้พยายามใกล้ชิดแค่นั่งคุยอย่างปกติเหมือนคนทั่วไป
และนั่นแหละที่ทำให้ไนล์เริ่มรู้สึกว่าการมีใครมานั่งข้างๆก็ไม่ได้น่ารำคาญเสมอไป...