ส้มตำสื่อรักกับดักหัวใจของนายโทน

"ปรเมศ" (โทน) อัลฟ่าลูกกำนันผู้ล้มเหลวจากเมืองกรุง แบกหน้ากลับบ้านเกิดพร้อมอีโก้ที่สูงเสียดฟ้า งานการไม่มีทำ วันๆ ดีแต่แว้นมอเตอร์ไซค์ป่วนชาวบ้านเพื่อเรียกร้องความสนใจ
จนกระทั่งเขาได้เจอกับของแข็ง...
"คณา" (ลุงป้าง) พ่อค้าส้มตำหน้านิ่ง วัย 27 ผู้มีอดีตดำมืดและเกลียดอัลฟ่าเข้าไส้

คนหนึ่งเรียกร้องความสนใจ อีกคนพยายามทำตัวให้ไร้ตัวตน
คนหนึ่งกลิ่นฟีโรโมนหอมฟุ้ง อีกคนซ่อนกลิ่นไว้ใต้กลิ่นปลาร้าและควันไก่

คณาเดินมาหยุดที่โต๊ะ "จะกินอะไร"
ปรเมศแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองคณาด้วยสายตาเหยียดหยาม
"นี่เหรอวะร้านเด็ดที่มึงโม้ไว้ไอ้เอ๊กซ์"
ปรเมศจ้องหน้าพ่อค้าส้มตำเขม็ง สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนจะพยายามมองทะลุเข้าไป
“หน้าตาแบบนี้... ตำส้มตำอร่อยเหรอวะ” ปรเมศเหยียดยิ้ม “นึกว่าทำเป็นแต่ต้มมาม่า”
โอเมก้าหนุ่มกำมือแน่นใต้ผ้ากันเปื้อน สบตาอัลฟ่าจ่าฝูงอย่างไม่ยอมลดละ อย่าหลบตาป้าง... ถ้ามึงหลบ มึงแพ้
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลูกน้องปรเมศเริ่มนั่งไม่ติดที่ เพราะบรรยากาศมาคุระหว่างหัวหน้าแก๊งกับพ่อค้าหน้าตายมันตึงเครียดจนน่าขนลุก
“ไม่กินก็ออกไป” คณาตัดสินใจไล่ “ไปหากินร้านอื่น”
“ฮ่าๆๆๆ!” ปรเมศระเบิดหัวเราะลั่น ตบโต๊ะฉาดใหญ่ “โห! ดุว่ะ! ปากดีใช้ได้!”
อัลฟ่าหนุ่มโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาหา ใบหน้าหล่อเหลาแต่กวนประสาทอยู่ห่างแค่คืบ นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความสนุก
“ในเมื่อปากเก่งนัก กูก็อยากจะลองของ...” ปรเมศแสยะยิ้มท้าทาย “ตำปูปลาร้ามาจานนึง เอาแบบเผ็ดนรกแตก! ใส่พริกให้หมดสวน! ถ้าไม่เผ็ดกูไม่จ่ายตังค์ และกูจะพังร้านมึงด้วย!”
คณามองหน้าคนท้า นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนมุมปากจะกระตุกยิ้ม
อยากลองของนักใช่ไหม... ได้