ชาแก้วสุดท้าย ขอให้(ไม่)ลืมเธอ

หนึ่งร้อยปี... กับการเช็ดถ้วยใบเดิม
หนึ่งร้อยปี... กับเสียงฝนที่ตกกระหน่ำจนหูอื้อ
หนึ่งร้อยปี... กับความหนาวที่เสื้อไหมพรมกี่ตัวก็ช่วยให้อุ่นไม่ได้

*****

ดรีม หญิงสาวผู้ถูกจองจำในคาเฟ่กึ่งกลางภพมากว่าร้อยปี มีหน้าที่ชงชาเพื่อส่งวิญญาณให้ไปสู่สุขคติ เพื่อแลกกับอิสรภาพของตนเอง เหลืออีกเพียงไม่กี่ดวงเท่านั้นภารกิจก็จะเสร็จสิ้น

แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อ ภูมิ สถาปนิกหนุ่มที่ยังไม่ถึงฆาต วิ่งหนีสายฝนหลงเข้ามาในร้าน กฎเหล็กของร้านคือ "เข้ามาแล้วจะออกไปไม่ได้จนกว่าฝนจะหยุด" แต่ฝนในมิตินี้ดันตกตามความเศร้าของเจ้าของร้านเสียด้วยสิ

จากแขกที่ไม่ได้รับเชิญ กลายเป็นพนักงานพาร์ทไทม์จำเป็น ความผูกพันก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นหอมของชาและเรื่องราวของวิญญาณ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าการพบกันครั้งนี้ ถูกกำหนดไว้ด้วยสัญญาจากอดีต และชาแก้วสุดท้ายที่ดรีมต้องชง อาจแลกมาด้วยการที่เขาต้องลืมเธอไปตลอดกาล

*****

"ออกไปเดี๋ยวนี้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ ออกไป!"
"เฮ้คุณ ผมรู้ว่าสภาพผมดูแย่ แต่ผมไม่ใช่โจรนะ ผมเป็นลูกค้า"
"เงินของคุณซื้ออะไรที่นี่ไม่ได้" ฉันพูดเน้นทีละคำ พยายามข่มความสั่นเครือในน้ำเสียง
"ร้านนี้ไม่ต้อนรับคนเป็น กลับออกไปทางที่คุณเข้ามา ก่อนที่มันจะสายเกินไป"