รักนี้หัวใจเต็มกราฟ

คำโปรย…

ไม่รู้ว่าการเจอกันครั้งนี้ มันคือความบังเอิญ หรือเวรกรรมตามทัน คนที่เขาเคยปฏิเสธในวันนั้น กลายเป็นคนที่บอกว่า ไม่รู้จักเขาในวันนี้ หากโลกนี้มีคำว่าเวรกรรมอยู่จริง ๆ มันคงกำลังยิ้มให้เขาอยู่แน่ ๆ

จากความบังเอิญ ในรั้วมหาลัย กลายเป็นความรู้สึกที่ค่อย ๆ เพิ่มระดับ จนหัวใจเต้นแรงเกินกว่าจะควบคุมได้

ครั้งนี้ไม่ใช่แค่คะแนนที่พุ่งสูง แต่เป็นความรักที่กำลังไต่ระดับจนเต็มกราฟ


Spoil….



ผลั่ก!!

"ปล่อยผมสิ... พี่!" แซนด์เสียงสั่นนิด ๆ ก่อนจะก้มมองตัวเองแล้วหน้าแดงขึ้นกว่าเดิม "พี่!... กระดุมเสื้อผมหลุดหมดแล้ว"

กราฟก้มมองตามเหมือนเพิ่งสังเกต ก่อนจะตอบหน้าตาย

"ก็ช่างมัน"

"จะช่างได้ไง คนอื่นมาเห็น ก็เข้าใจผิดอีก"

"เข้าใจผิดยังไง"

แซนด์ทำหน้ายู่พร้อมกับถอนหายใจออกมาแรง ๆ "ก็พี่ทำเสื้อผ้าผมยับเยินขนาดนี้ ใครเห็น ก็คงเข้าใจผิด คิดว่าเราได้กันแล้วมั้ง"

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะผุดขึ้นมาช้า ๆ

"เหรอ… งั้นเอากันเลยมั้ย คนอื่นจะได้ไม่ต้องเข้าใจผิด"

"หา..."


ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะเข้ามาอ่าน และมอบกำลังใจให้กันเสมอ ทุกยอดอ่าน ทุกคอมเมนต์ มีความหมายกับนักเขียนมากจริง ๆ ค่ะ ฝากเอ็นดูเด็ก ๆ ในเรื่องนี้ด้วยน้า แม้บางคนจะดื้อไปหน่อย แต่ทุกคนเติบโตไปพร้อมกับความรักเสมอ

ถ้าเขาทำให้ยิ้มได้ หรือทำให้ใจเต้นแรงได้บ้าง แค่นั้นนักเขียนก็ดีใจที่สุดแล้ว

สุดท้ายนี้… นอกจากเอ็นดูเด็ก ๆ แล้ว ช่วยเอ็นดูไรท์อีกคนด้วยน้า จิ้มหัวใจให้ไรท์หน่อย เพื่อดันนิยายให้อยู่ใหม่มาแรง เป็นกำลังใจให้ไรท์ได้เขียนเรื่องต่อ ๆ ไปอีก

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ เลิฟ ๆ