ภพรัก มาเฟีย

14 กุมภาพันธ์ 2567 ดวงตากลมขยับลืมตาช้าๆ หลังจากผ่อนคลายได้เพียงไม่กี่นาที เธอตั้งใจจะลุกไปนอนบนเตียงนุ่มๆ แต่ทันทีที่เธอยกตัวขึ้นนั่งหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ตากลมโตเบิกกว้าง แม้แต่ลมหายใจยังสะดุดในลำคอ
“นี่… ที่ไหนกัน?” เสียงเธอสั่น
ห้องอพาร์ทเม้นท์ของเธอหายไปไหน เธอหันมองรอบตัว ผนังห้องเป็นสีเทาเข้ม เอด้าแทบร้องกรี๊ด แต่เสียงกลับติดค้างอยู่ในลำคอ เธอหอบหายใจเร็วขึ้น มือบางกำชายเสื้อโค้ทแน่น
เอด้าหยุดนิ่ง ตากลมกระพริบถี่มองเครื่องมือแพทย์วางอยู่บนโต๊ะแล้วลากไล้สายตาตามสายน้ำเกลือที่พาดยาวลงมาจากข้างเตียง เธอก้มลงมองข้างตัวอย่างช้าๆ ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียง แขนซ้ายมีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ ดวงตาของเขาปิดสนิทใบหน้าซีดมากซีดจนเหมือนคนไร้วิญญาณ
หัวใจของเอด้าเต้นแรง หญิงสาวโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาของเขาปรากฏต่อหน้าชัดขึ้น เธอมองเขานิ่ง โครงหน้าคมเข้มแบบคนอัสตราเวีย สันจมูกโด่ง คิ้วเข้มโก่งพอดี ริมฝีปากหยัก น่ามองจนเธอเผลอกลืนน้ำลาย
น่าจุ๊บ หืม? เธอชะงัก!
“บ้าเอ๊ย เอด้า คิดอะไรเนี่ย” เธอสะบัดหน้ารัวๆ ไล่ความคิดของตัวเอง
“ต้องเป็นความฝัน ฝันแน่ๆ ฝันชัวร์” เสียงเธอสั่นระรัว
เพื่อยืนยันว่านี่คือความฝัน เธอยกมือขึ้นแล้วหยิกแก้มตัวเองเต็มแรง
“โอ๊ย!!” เจ็บจริง
เอด้าเริ่มลนลาน นี่ไม่ใช่ฝัน นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ และผู้ชายที่นอนนิ่งอยู่ข้างๆ คือใครกันและเธอมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร
เธอขยับตัวเตรียมจะลุกออกจากเตียง หัวใจยังเต้นแรง ทั้งงงงวยทั้งสับสนความรู้สึกตีกันจนยุ่งเหยิงไปหมด ทว่ายังไม่ทันได้ขยับขา
พรึ่บ! ข้อมือของเธอถูกคว้าไว้เต็มแรง
ดวงตาคมของอาเธอร์ลืมขึ้นเต็มตาตามสัญชาตญาณมาเฟียที่ระวังตัวอยู่เสมอ แววตาของเขาเหมือนสัตว์นักล่า วินาทีต่อมา เขากระชากเธอเข้าหาตัว ดันเธอลงบนเตียงอย่างแรงและรวดเร็ว
"อ๊ะ!" เอด้าล้มลงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือใหญ่บีบเข้าที่ลำคอเธออย่างรวดเร็ว
“อึก อึก…!” ร่างเล็กดิ้นทุรนทุราย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะป้องกันตัวหรือพูดอะไร
สายตาของอาเธอร์แดงก่ำด้วยความโกรธ ความหวาดระแวงและความไม่เชื่อใจใคร ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองยังติดอยู่ในรถค่ำคืนที่เสียงปืนดังสนั่นไล่ล่าเอาชีวิต
“ใครส่งแกมา” เสียงเขาแหบต่ำ คำรามออกมาจากลำคอราวกับสัตว์ป่าดุร้าย เขาคร่อมเธอไว้ไม่ให้ขยับ
แรงกดที่ลำคอเล็กเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สายตาของเธอเริ่มพร่า จะตาย เธอกำลังจะตายในไม่ช้า เปลือกตาเอด้าค่อยๆ หลับลงลมหายใจขาดห้วง เหมือนขาดไปแล้วครึ่งหนึ่งแต่ทันใดนั้น