ฮูหยินผู้ถูกละเลย

จากความเข้าใจผิด...
สู่ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆห่างเหิน...
คนหนึ่งเลือกถอยออกมา...เพราะคิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด...
ส่วนอีกคนกลับเลือกยืนอยู่ที่เดิม...แม้จะรู้ว่าความหวังนั้นริบหรี่มากเพียงใด...
..........
"ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้..." ใช้เวลาสักพักกว่าที่เซียวหยานจะหาเสียงของตนเองเจอ "อยู่กับเจ้าได้อย่างไร"
โจวซือหนิงเม้มริมฝีปากแน่น ในมุมที่มองไม่เห็นมือของนางกำชายเสื้อแน่นด้วยความประหม่า
"ท่านราชครูก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วมิใช่หรือ ตอนนี้มันอยู่ในมือท่านแล้วจะทิ้งหรือเก็บเอาไว้ก็ตามที่ท่านสะดวก" นางยังคงจำคำพูดของเขาในวันนั้นได้ดี
บางทีถ้านางฟังเขาแล้วเลือกที่จะยอมทิ้งมันไปตั้งแต่ตอนนั้น...
"ซือหนิง...ข้าขอโทษ" เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะจากไปเซียวหยานก็รีบโน้มตัวไปคว้ามือของนางเอาไว้ เขาอยากอธิบายทุกอย่างให้นางฟัง