My Annoying IDOL วิถียายหน้านิ่งเมื่อมีติ่งเป็นไอดอล

โลกไม่ได้หมุนรอบไอดอล
แต่หมุนรอบเดดไลน์และค่าน้ำค่าไฟที่ต้องจ่ายทุกเดือน!
ใครจะกรี๊ดก็กรี๊ดไป
แต่สำหรับฉัน... ไอดอลก็แค่คนที่ต้องทำงานหน้ากล้อง
คนหนึ่งเท่านั้นแหละ

My Annoying IDOL
นิยายรัก(มั้ง?) ที่จะทำให้คุณรู้ว่า...
การมีไอดอลมาวอแวในชีวิต
มันน่ารำคาญแค่ไหน!
“ผมหิวอะ”
“...”
“ผมหิว”
“...”
“คุณไม่หิวเลยบ้างเหรอ”
“หิว” เธอตอบสั้น ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขา
“แล้วทำไมเรายังไม่กินข้าวกันอีกล่ะ” ซงอินแจเริ่มหน้ามุ่ยเพราะไม่ได้ดังใจ
“เพราะฉันกำลังทำงานอยู่”
อินแจพยักหน้าเหมือนเข้าใจ ก่อนจะเงียบไปได้ไม่ถึงครึ่งนาทีเขาก็พูดอีก
“ผมหิวมาก”
“อือ”
“หิวจนจะกินบ้านคุณได้ทั้งหลังแล้วนะ”
โกกิลาเม้มริมฝีปากนิดหนึ่ง ก่อนจะบอกเขาเสียงปราม
“เมื่อกี้คุณบอกฉันไปแล้ว”
“แต่มันหิวกว่าเดิม นี่มันจะหกโมงเย็นแล้วด้วย ผมหิวอะ”
เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง สายตานั้นไม่ได้แข็งกระด้าง แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยน มันเป็นสายตาของคนที่กำลังนับถอยหลังความอดทนในใจ
“อินแจ...”
“ครับ”
“ฉันกำลังทำงานอยู่”
อินแจทำหน้าคล้ายเด็กที่กำลังถูกดุ แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
“ผมแค่คิดว่า… ถ้าคุณลุกขึ้นมาทำอะไรให้กินสักนิด มันคงไม่เสียเวลามาก”