หย่ารึ? ฝันไปเถอะ ข้าจะรอสมน้ำหน้าพวกท่าน

พาสตรีอื่นเข้าจวน แล้วหวังให้ข้าหลีกทางไปแต่โดยดี?
ช่างฝันหวานเสียนี่กระไร!
ข้าวทุกเม็ด น้ำทุกหยด จวนทุกหลัง
ล้วนเป็นเงินของ ‘เสิ่นหว่านอิง’ ผู้นี้!
ข้าจะไม่หย่าจนกว่าจะได้เห็นพวกเจ้าล้มลุกคลุกคลาน
กัดกันเองเพื่อแย่งเศษเงินประทังชีวิต!

แต่ทำไมยิ่งข้ารอสมน้ำหน้าพวกมัน...
‘ท่านอ๋องปีศาจ’ ผู้สูงศักดิ์ถึงยิ่งขยันปีนกำแพงจวนมาหาข้านักเล่า?
"หากเจ้าเบื่อที่จะดูพวกมันอดตายแล้ว... ก็รีบหย่า แล้วมารับตำแหน่งพระชายาของข้าเสียที!"
********************************
ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ของกู้เยี่ยเจินก็พังประตูเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ ข้างกายมีไป๋หลานที่เดินตามมาด้วยสีหน้ากังวลใจ แต่แอบเหลือบมองเครื่องเรือนหรูหราในห้องของนางเอกด้วยความอิจฉา
“เสิ่นหว่านอิง! นี่เจ้ากำลังเล่นตลกอะไร!” กู้เยี่ยเจินชี้นิ้วใส่หน้าภรรยา “น้ำล้างหน้าก็เย็นชืด อาหารเช้าก็มีแค่ข้าวต้มกับผักดอง เจ้าจงใจกลั่นแกล้งข้ากับไป๋หลานใช่หรือไม่!”
เสิ่นหว่านอิงวางพู่กันลงช้าๆ นางเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามี
“ท่านพี่ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าหรือจะกล้ากลั่นแกล้งท่าน ข้าเพียงแต่ทำหน้าที่ ‘แม่บ้านแม่เรือน’ บริหารจัดการบัญชีรายรับรายจ่ายให้สมดุลเท่านั้น”
“สมดุลบ้าบออะไร!” กู้เยี่ยเจินคำราม “ข้าต้องการจัดงานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้! เชิญเชื้อพระวงศ์ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และแม่ทัพนายกองทั้งหมดมาร่วมงาน ข้าต้องการเปิดตัวไป๋หลานให้สมเกียรติ เจ้าจงไปเตรียมการเดี๋ยวนี้ สั่งสุรานารีแดงร้อยไห อาหารเหลาอันดับหนึ่ง... อย่าให้ข้าต้องขายหน้า!”
ไป๋หลานที่ยืนอยู่ข้างหลัง รีบก้าวออกมาทำท่าทีนอบน้อม “ท่านพี่... อย่าลำบากเลยเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงผู้น้อย ไม่จำเป็นต้องจัดงานใหญ่โตเพียงนั้น...” นางพูดพลางชำเลืองมองเสิ่นหว่านอิง หวังจะให้ฮูหยินเอกดูเป็นนางมารร้ายใจแคบ
เสิ่นหว่านอิงปรบมือเบาๆ “ช่างเป็นความคิดที่ดียิ่งนักเจ้าค่ะท่านพี่ งานมงคลต้อนรับการกลับมาของท่าน ย่อมต้องยิ่งใหญ่สมฐานะ”
กู้เยี่ยเจินยืดอกขึ้นทันที “เห็นไหม! ในที่สุดเจ้าก็รู้ความเสียที”
“แต่ว่า...” เสิ่นหว่านอิงหันไปพยักหน้าให้พ่อบ้านหม่าที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้อง “พ่อบ้านหม่า รบกวนท่านช่วยแจ้งสถานะการเงินใน ‘บัญชีกลาง’ ของจวนแม่ทัพให้ท่านพี่ทราบหน่อยเถิด”
พ่อบ้านหม่าก้าวออกมา ก้มหน้าอ่านสมุดบัญชีในมือด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เรียนท่านแม่ทัพ ยอดเงินคงเหลือในบัญชีกลางของจวน ณ ปัจจุบัน... มีอยู่ทั้งสิ้น สามร้อยห้าสิบอีแปะ ขอรับ”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงในบัดดล
“สามร้อย... ห้าสิบ... อีแปะ?” กู้เยี่ยเจินทวนคำเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน “เจ้าล้อข้าเล่นหรือ! สามร้อยอีแปะซื้อไก่ตัวเดียวยังไม่ได้เลย! เงินเบี้ยหวัดข้าเล่า? รางวัลพระราชทานเล่า? มันหายไปไหนหมด!”
“ไม่ได้หายไปไหนเจ้าค่ะ” เสิ่นหว่านอิงตอบแทน นางหยิบสมุดบัญชีอีกเล่มขึ้นมาเปิดกาง “ท่านพี่... ท่านจำได้หรือไม่ว่าเบี้ยหวัดรายปีของแม่ทัพขั้นสอง คือปีละ 500 ตำลึงเงิน?”
“ก็ใช่! 500 ตำลึงเงิน ย่อมเลี้ยงคนได้ทั้งจวน!”
“ผิดแล้วเจ้าค่ะ” เสิ่นหว่านอิงส่ายหน้าน้อยๆ ราวกับกำลังสอนเด็ก “ท่านลองดูรายการใช้จ่ายนี่... ค่าบำรุงรักษาอาวุธและม้าศึกของท่าน เดือนละ 50 ตำลึง... ค่าเบี้ยเลี้ยงบ่าวไพร่ 80 คน เดือนละ 40 ตำลึง... ค่าอาหาร เครื่องหอม เสื้อผ้า และงานเลี้ยงสังสรรค์ที่ท่านชอบจัดเมื่อสามปีก่อน เฉลี่ยเดือนละ 100 ตำลึง...”
นางจิ้มนิ้วลงบนตัวเลขสีแดงเถือก “ลำพังค่าใช้จ่ายประจำ ก็ปาเข้าไปเกือบ 200 ตำลึงต่อเดือนแล้ว ปีหนึ่งก็ 2,400 ตำลึง... แต่ท่านหาได้ปีละ 500 ตำลึง ส่วนต่างเกือบ 2,000 ตำลึงนั้น... ท่านคิดว่ามันงอกมาจากดินหรือเจ้าคะ?”
กู้เยี่ยเจินอ้าปากพะงาบๆ หน้าซีดเผือด เขาไม่เคยรู้เรื่องหยุมหยิมพวกนี้มาก่อน เขาแค่สั่งให้จ่าย พ่อบ้านก็จ่าย เขาคิดว่าเงินในจวนไม่มีวันหมด
“ตลอดสามปีที่ผ่านมา ข้าใช้ ‘สินเดิม’ ของข้า อุดรอยรั่วพวกนี้ให้ท่านมาโดยตลอด” เสิ่นหว่านอิงเอ่ยเสียงเย็น “ไม่ว่าจะเป็นชุดเกราะไหมทองที่ท่านใส่ไปรบ ม้าเหงื่อโลหิตที่ท่านขี่ หรือแม้แต่เงินที่ท่านส่งไปบำรุงกองทัพ... ล้วนเป็นเงินจากร้านค้าตระกูลเสิ่นของข้าทั้งสิ้น”
นางปิดสมุดบัญชีดัง ปัง!
“แต่บัดนี้ ท่านพาสตรีอื่นเข้าบ้าน เหยียบย่ำศักดิ์ศรีข้า... ข้าจึงขอประกาศ ‘กฎบ้านสกุลเสิ่น’ ข้อที่หนึ่งนับแต่นี้ไป...”
เสิ่นหว่านอิงลุกขึ้นยืน แผ่รังสีอำมหิตที่กดดันจนไป๋หลานต้องถอยหลังกรูด
“จวนแม่ทัพกู้ จะต้องใช้จ่ายตามความเป็นจริง ห้ามเบิกเงินเกินตัว หากท่านพี่อยากจัดงานเลี้ยง ก็จงใช้เบี้ยหวัดของท่านเอง ซึ่งหากคำนวณจากเงิน 350 อีแปะที่เหลือ... คงจัดได้เพียงน้ำชาและถั่วต้มเลี้ยงแขกเท่านั้นเจ้าค่ะ”