ภรรยาที่ถูกเมิน (Omegaverse)

“ผม… ขอโทษครับเฮีย ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“ขอโทษ?” ลู่เฟิงแค่นเสียง “ดีแต่พูดคำนี้หรือไง น่ารำคาญ!”

ร่างสูงสะบัดหน้าหนี ซ่อนความหงุดหงิดที่แท้จริงเอาไว้… ความหงุดหงิดที่เกิดจากตัวเขาเองที่เผลอเป็นห่วงอ้ายเสินจนทิ้งงานมา ทว่าทิฐิที่มีทำให้เขาเลือกสาดอารมณ์ใส่อีกฝ่ายแทน

“ผม… แค่ทำในสิ่งที่ชอบ” อ้ายเสินก้มหน้าลงเล็กน้อย

ลู่เฟิงไม่ตอบ เขาหยิบเสื้อสูทขึ้นพาดแขน เตรียมจะเดินออกไป

“นอนพักซะ ฉันจะกลับบริษัท”

ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวพ้นประตู เสียงแผ่วเบาก็ไล่หลังมา

“ขอบคุณนะครับ… ที่มา”

เท้าของชายหนุ่มชะงักกึก เขากำหมัดแน่นโดยไม่หันกลับไปมอง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาคราวนี้ลดความแข็งกร้าวลงเล็กน้อย ถึงจะไม่อ่อนโยน แต่ก็ไม่โหดร้ายเหมือนเมื่อครู่

“ฉันฝากพยาบาลไว้แล้ว มีอะไรก็กดเรียก อย่าหาเรื่องใส่ตัวอีก”

ปัง!

ประตูห้องพักปิดลง ทิ้งให้อ้ายเสินนอนมองเพดานสีขาวเพียงลำพัง น้ำตาเม็ดใสไหลรินลงทางหางตาอย่างเงียบงัน เขาไม่รู้ว่าลู่เฟิงมาเพราะหน้าที่ หรือเพราะอะไร… แต่ในวินาทีนี้ อ้ายเสินได้แต่บอกกับตัวเองเบา ๆ ว่า

อย่างน้อย… เฮียก็มา







ลู่เฟิงหันมองตามสายตา เห็นร่างของอ้ายเสินที่นอนขดอยู่บนเตียงใต้ผ้าห่มสีเทาอ่อน ใบหน้าซีดจางจนแทบกลืนไปกับหมอน ผมยุ่งนิด ๆ จากการนอนพลิกไปมา เสียงลมหายใจแผ่วบางที่แทบไม่ได้ยินยิ่งทำให้บรรยากาศรอบห้องชวนให้ใจอ่อน

“เขาเพิ่งจะหลับไป… เกินเวลานิดหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอก เอาไว้ค่อยยกขึ้นมาเถอะ”

“ค่ะ คุณชาย” แม่บ้านรับคำเสียงเบาก้มศีรษะให้หนึ่งครั้ง ก่อนจะถอยออกไปอย่างเงียบงัน ประตูปิดลงอย่างนุ่มนวล เหลือเพียงเสียงนาฬิกาบนผนังที่เดินก้องในความเงียบ

เมื่อลับร่างคนนอก ลู่เฟิงก็ผ่อนลมหายใจยาว เขาเดินย่องเข้าไปใกล้เตียง มองใบหน้ายามหลับใหลของภรรยาที่ดูไร้เดียงสาเหลือเกิน มือหนาเอื้อมไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อย่างแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว เขายืนมองอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ความรู้สึกในใจตีกันยุ่งเหยิง ระหว่าง ‘ทิฐิ’ กับ ‘ความห่วงใย’

สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านเงียบ ๆ คอยเฝ้าดูคนป่วยอยู่ไม่ห่าง คอยบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าที่ทำไปทั้งหมดเป็นเพราะหน้าที่ ทั้งที่หัวใจเริ่มเอนเอียงไปจนแทบจะหาทางกลับไม่เจอแล้ว โดยที่เจ้าของร่างกลับไม่เคยรู้ตัวมาก่อน