เสิ่นหมิงจูคุณหนูเกิดใหม่จะไม่โง่อีกต่อไป

เสิ่นหมิงจูยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ความปรานีราวกับมัจจุราช เธอค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเสิ่นหลินที่กำลังดิ้นรนอย่างน่าเวทนา
"เป็นอะไรไปล่ะ น้องสาวผู้แสนดี..." เสิ่นหมิงจูกระซิบเสียงแผ่วเบา แต่กลับดังก้องในโสตประสาทของคนที่กำลังจะกลายเป็นคนใบ้
"ชาถ้วยนี้ รสชาติถูกปากเธอหรือไม่"
เสิ่นหลินเบิกตากว้างจ้องมองเสิ่นหมิงจูราวกับเห็นปีศาจ เธอเข้าใจแล้ว เธอเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น นังหมิงจูรู้ทัน นังหมิงจูสลับถ้วยชา
เสิ่นหลินพยายามเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของเสิ่นหมิงจูด้วยความแค้น แต่เสิ่นหมิงจูปัดมือที่สั่นเทานั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะพายห่อผ้าเก่าๆ ขึ้นพาดบ่า
"ผลกรรมที่เธอตั้งใจจะมอบให้ฉัน วันนี้ฉันขอคืนสนองให้เธออย่างสาสม จงลิ้มรสความเงียบงันและความทรมานที่เธอเป็นคนก่อมันขึ้นมาเองเถอะ"