เมื่อนางร้ายต้องการหย่า

เธอทุ่มเททุกอย่างสุดท้ายเกลือบตาย แต่สามีของเธอกลับมัวแต่เอาใจน้องสาวบุญธรรมดาของเธอ ในตอนนั้นเองเธอจึงคิดได้ว่า ในเมื่อไม่รักทำไมเธอต้องยื้ออีกล่ะ


"ฟื้นแล้วเหรอคะคนไข้? อย่าเพิ่งขยับแรงนะคะ"

เสียงหวานใสของพยาบาลดังขึ้นข้างเตียง พิมพ์พิศาพยายามเพ่งมองหญิงสาวในชุดสีขาวที่กำลังปรับระดับน้ำเกลือให้เธอ สติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาทีละน้อย พร้อมกับคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในสมอง

"ฉัน ฉันเป็นอะไรไปคะ?" เสียงของเธอแหบแห้งจนแทบจำไม่ได้

"คนไข้ประสบอุบัติเหตุล้มศีรษะฟาดพื้นค่ะ มีอาการสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อยและมีแผลแตกเย็บไปห้าเข็ม โชคดีนะคะที่ไม่มีเลือดคั่งในสมอง" พยาบาลตอบพลางส่งยิ้มให้กำลังใจ

ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบแล่นเข้ามาในหัวเหมือนฉากภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ ภาพความโกลาหล เสียงหวีดร้อง พิมพ์พิศากวาดสายตามองไปรอบห้องพักฟื้นระดับวีไอพีที่กว้างขวางและเงียบจนน่าใจหาย

"แล้ว ครอบครัวของฉันล่ะคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความกลัว "คุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย หรือคุณธาม สามีของฉัน พวกเขาอยู่ข้างนอกหรือเปล่า?"

พยาบาลสาวมีสีหน้าอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาคนบนเตียงและตอบเสียงเบา

"เอ่อ ไม่มีใครมาเลยค่ะ คนที่มาส่งคนไข้แจ้งแค่ชื่อและข้อมูลประกันอุบัติเหตุไว้ แล้วก็รีบกลับไปเลย เห็นบอกว่า มีธุระด่วนทางบ้านต้องรีบไปจัดการค่ะ"

คำตอบนั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงกลางใจ ความเจ็บปวดที่บาดแผลบนศีรษะดูจางลงไปทันทีเมื่อเทียบกับความหนาวเหน็บที่เกาะกุมหัวใจ พิมพ์พิศาเม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาร้อนผ่าว น้ำใสๆ เอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเข้าใจความหมายของคำว่าธุระด่วนนั้นดี

ธุระด่วนที่สำคัญกว่าความเป็นความตายของเธอ ก็คงไม่พ้นมินตรา




ความทรงจำย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

ภายในคฤหาสน์หรูของตระกูล บรรยากาศงานเลี้ยงวันเกิดของคุณแม่กำลังดำเนินไปอย่างครึกครื้น พิมพ์พิศาในชุดเดรสสีแดงเพลิงยืนโดดเดี่ยวอยู่ที่มุมห้อง มองดูทุกคนรุมล้อมเอาใจ มินตรา น้องสาวบุญธรรมที่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเจ้าหญิง

มินตราเด็กกำพร้าถูกรับอุปการะก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอตอนที่พิมพ์อายุ 15 ปี ส่วนมินตราในวัย 10 ขวบนั้น ช่างดูน่าสงสาร อ่อนหวาน และรู้จักฉอเลาะเอาใจ จนพ่อแม่และพี่ชายของเธอหลงรักจนหมดหัวใจ ต่างจากพิมพ์ที่ถูกมองว่าเป็นคนอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ และก้าวร้าวแต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ใบหน้าซื่อใสนั้น ซ่อนความริษยาและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไว้แค่ไหน

"พี่พิมพ์คะ" เสียงหวานของมินตราดังขึ้นเมื่อทั้งคู่เดินสวนกันตรงโถงทางเดินบันไดที่ลับตาคน มินตราขยับเข้ามาใกล้ รอยยิ้มหวานหยดเปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะที่มุมปาก "พี่ธามเขาบ่นกับมินด้วยนะคะ ว่าเขาเบื่อพี่เต็มทน พี่น่าจะรู้ตัวนะว่าที่เขาแต่งงานด้วยเพราะธุรกิจ ไม่ใช่ความรัก น่าสมเพชจัง"

คำพูดนั้นจี้ใจดำที่สุด เพราะธาม คือผู้ชายที่พิมพ์พิศาหลงรักมาตั้งแต่เด็ก เธอพยายามทำทุกอย่างให้เขาหันมามอง แต่เขากลับมองเธอด้วยสายตาเย็นชา และคอยปกป้องทะนุถนอมมินตราเสมอ

"หุบปากนะมินตรา!" พิมพ์พิศาตวาดลั่นด้วยความโมโห

ทันใดนั้น มินตราก็แสร้งทำเป็นตกใจ ก้าวถอยหลังแล้วทำท่าจะสะดุดขาตัวเองล้ม พิมพ์พิศาด้วยสัญชาตญาณรีบยื่นมือไปคว้าแขนน้องสาวไว้เพื่อช่วยดึง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือแรงผลักเต็มแรงจากมินตรา!

มินตราไม่ได้ล้ม แต่เป็นพิมพ์พิศาที่เสียหลักหงายหลังศีรษะฟาดกับขอบบันไดหินอ่อนอย่างจัง!

"ว้ายยย! ช่วยด้วยค่ะ พี่พิมพ์จะผลักมิน!"

เสียงกรีดร้องใส่ร้ายของมินตราดังขึ้นพร้อมกับร่างของพิมพ์ที่ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนพรมราคาแพง ภาพที่เลือนรางในสายตาของพิมพ์คือ พ่อ แม่ พี่ชาย และธาม ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา แต่ไม่มีใครมองมาที่เธอเลย

"มิน! เป็นอะไรไหมลูก!" แม่ถลาเข้าไปกอดมินตราที่ยืนตัวสั่นบีบน้ำตา

"ทำไมพิมพ์ทำตัวแบบนี้!" พี่ชายตะคอกใส่ร่างที่นอนจมกองเลือด

"คุณไม่ควรทำร้ายน้องแบบนี้ พิมพ์พิศา คุณมันร้ายกาจเกินเยียวยาแล้ว" ธามมองเธอด้วยสายตาผิดหวังและรังเกียจ ก่อนจะประคองมินตราออกไปจากตรงนั้น

คำแก้ตัวของเธอติดอยู่ในลำคอ ไม่มีใครถามไถ่อาการเธอ ไม่มีใครสนใจว่าเธอเป็นยังไง ทุกคนห่วงแต่ความรู้สึกของคนที่ยืนร้องไห้แต่ไร้รอยขีดข่วนแบบมินตรามากกว่าเธอ