ห่านทองคำ

ห่านน้อยตัวหนึ่งถือกำเนิดขึ้นพร้อมประกายสีทองอ่อน มันเล็กเพียงฝ่ามือ ขนยังชื้นจากการเพิ่งกระเทาะออกจากเปลือกไข่ เปลือกบางแตกแยกเป็นเสี้ยว ๆ เผยให้เห็นโลกกว้างที่มันไม่เคยรู้จัก
ภาพแรกในสายตาของมัน คือเงาของมนุษย์ผู้หนึ่งที่ก้มลงมองด้วยแววตาอบอุ่น มือหยาบนั้นประคองมันออกจากเศษเปลือก วางลงบนฝ่ามืออย่างทะนุถนอม มอบข้าวเปลือกและเศษอาหารให้ประทังชีวิต ห่านน้อยจึงเชื่อสุดหัวใจว่า ผู้นั้นคือผู้มีพระคุณ ผู้มอบลมหายใจใหม่ให้มันได้มีชีวิต
มันเติบโตขึ้นอย่างว่าง่าย อ่อนเดียงสา และซาบซึ้งในบุญคุณที่คิดว่าตนได้รับ โดยไม่เคยรู้เลยว่าเศษอาหารที่โยนให้ทุกวัน มิใช่ความเมตตา หากคือการลงทุน
เพราะทุกเช้า เมื่อแสงอรุณแตะต้องปีกสีทองของมัน ไข่ที่มันให้กำเนิดกลับเปล่งประกายเป็นทองคำบริสุทธิ์
ความโลภของมนุษย์เติบโตเร็วกว่าเวลาที่ผ่านไป ไข่ทองคำวันละใบไม่อาจเติมเต็มความกระหายได้อีกต่อไป มือที่เคยอ่อนโยนเริ่มแข็งกร้าว คำพูดที่เคยปลอบประโลมกลับกลายเป็นคำสั่งและการบีบบังคับ พวกเขาบังคับให้ห่านทองคำตั้งท้อง หวังให้กำเนิดห่านทองอีกตัว เพื่อเพิ่มความมั่งคั่งโดยไม่ต้องรอคอย
ลูกห่านตัวใหม่ถือกำเนิดขึ้นจริง ทว่ามันมิได้มีปีกสีทอง และไข่ที่มันให้กำเนิดก็เป็นเพียงไข่ธรรมดาไร้ค่า
ในคืนเดียวกันนั้น กลิ่นควันจากครัวลอยอวลไปทั่วลานบ้าน ลูกห่านน้อยกลายเป็นอาหารบนโต๊ะของผู้ที่เรียกตนว่า
ผู้มีพระคุณ…
และในวินาทีนั้นเอง ห่านทองคำจึงเข้าใจความจริงอันเย็นเยียบ มันไม่เคยติดหนี้บุญคุณผู้ใดเลย ผู้ที่ต่อลมหายใจให้มนุษย์โลภเหล่านั้น… คือมันเอง
ด้วยไข่ทองคำทุกใบที่มันมอบให้โดยไม่รู้ตัว
เปลวแค้นจึงถือกำเนิดขึ้นใต้ปีกสีทองเงียบงัน…แต่ไม่มีวันดับ แม้มิอาจทวงคืนชีวิตลูกน้อยให้หวนกลับ แม้มิอาจชิงไข่ทองคำที่พวกมันเคยแย่งไปคืนมาได้
ทว่า ตราบใดที่ลมหายใจยังคงอยู่ในอก พวกมันจะไม่มีวันได้ไข่ทองคำจากนางอีก นางจะใช้ความแค้นเป็นดั่งเปลวไฟหล่อเลี้ยงวิญญาณของนาง พวกมันจะได้ลิ้มรสความสิ้นหวังทีละหยด จะได้รู้ว่า…การมีชีวิตอยู่ บางครั้งโหดร้ายยิ่งกว่าความตาย