คุณหนูหลงทุ่ง

ผู้บ่าวผู้สาวกะบ่แม่น…เรื่องนี้เป็นฮักของผู้หญิงสองคนเด้อ
คนหนึ่งสาวไทบ้านปากแซ่บ ใจสู้ บ่ยอมให้ไผเหยียบศักดิ์ศรี
อีกคนลูกคุณหนูเมืองกรุง เย็นชาแต่ใจอ่อน พกบาดแผลมาจากโลกหรู

เมื่อโคลนติดรองเท้าคนเมือง แล้วหัวใจดันไปติดคนบ้านนา
ฮักเทื่อหนึ่ง…มันสิพาให้สู้ทั้งคน ทั้งข่าว ทั้งความต่างของสองโลก
แล้วเอื้อยสิกล้าฮักกันแบบบ่ถอยบ้อ?





เรื่องนี้บ่ได้เริ่มจากความหวานเด้อ…มันเริ่มจาก "รถหรูหลงทุ่ง" กับ "ปากแซ่บหลงคน" ต่างหาก

ขวัญข้าว…สาวไทบ้านแท้ๆ มือหยาบเพราะงานนา ใจแข็งเพราะชีวิตสอนมาให้สู้ บ่ชอบคนเว้าดีแต่บ่ทำจริง บ่ชอบให้ไผมองบ้านเฮาเป็นของเล่น และบ่ยอมให้ไผเหยียบศักดิ์ศรีคนจนง่ายๆ

อัญญาวี…ลูกคุณหนูเมืองกรุง หน้าตาเรียบๆ เย็นๆ วางโตดีคือคนบ่เคยพลาด แต่ข้างในมันเหงาโพด เหนื่อยกับโลกที่ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ เหนื่อยกับคำว่า "หน้าตา" "นามสกุล" "ภาพลักษณ์" จนบางเทื่อกะบ่ฮู้ว่าตัวเองอยากเป็นหยัง

แล้วมื้อหนึ่ง…คนของสองโลกกะต้องมาเจอกันกลางท้องนา
คนหนึ่งติดโคลนติดฝุ่น อีกคนติดความจริงติดความลำบาก
คนหนึ่งปากแข็งแต่เทคแคร์เก่ง อีกคนพูดน้อยแต่ทำให้หมด
จากแรกๆ ที่มองหน้ากะอยากเถียง…ค่อยๆ กลายเป็นมองแล้วอยากอยู่ใกล้
จากเสียงประชด…กลายเป็นเสียงห่วง
จากคำว่า "อย่ามายุ่ง" …กลายเป็น "อย่าหนีไปไสเด้อ"

แต่มันบ่ได้ง่ายคือในละครเด้อ เพราะฮักเทื่อนี้ต้องสู้กับหลายอย่าง
สู้กับคนที่อยากได้ที่นา สู้กับข่าวลือ สู้กับสายตาคน สู้กับความต่างของฐานะ
สู้กับอดีตของแต่ละคนที่มันคอยดึงกลับไปจุดเดิม
และที่ยากที่สุด…สู้กับใจโตเอง ที่บางเทื่อกะกลัวว่า "เฮาสองคนสิไปนำกันได้บ่"

ท้องนามันบ่ได้สวยตลอดเวลาเด้อ มันมีทั้งแดด มีทั้งฝน มีทั้งน้ำหลาก มีทั้งหนี้
แต่ในความเหนื่อยนั้น…มันกะมีข้าวเหนียวร้อนๆ มีเสียงกบเขียด มีลมทุ่งเย็นๆ
มีงานบุญ มีเสียงหัวเราะของคนบ้านๆ และมีมือสองมือที่ค่อยๆ จับกันแน่นขึ้นเรื่อยๆ