พ่อที่ดีคือพ่อหม้าย

กายกำยำของเสี่ยใหญ่วัยสี่สิบปีค่อย ๆ ปลีกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนที่กำลังนั่งล้อมวงดื่มเหล้า แผ่นหลังกว้างไม่ทันเร้นกายหายออกจากวงดีกลับถูกรองจั๊ด รองกำกับสภ.จอมบึง จับได้เสียก่อน

"จะไปไหนเสี่ย"

"เรื่องของกู"

เสี่ยชัชตอบกลับทันควันด้วยน้ำเสียงติดห้วนไม่พอใจ เกือบจะหนีทันแล้วเชียว

"ไปหาเสมียนก็บอก ไม่ต้องทำทรง"

"เสือก พวกมึงนี่ขี้เสือกจริง ๆ" ชัชวาลหัวเสีย มองไอ้เพื่อนเวรแต่ละตัวหลิ่วตาล้อกันสนุกสนาน

"มึงทำตัวให้พวกกูล้อเองไอ้เสี่ย" เมืองสรรกลั้วหัวเราะ เห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของเสี่ยก็เดาได้ทันทีว่ากำลังจะไปง้อเด็ก ปากเสียก็งี้ เด็กเลยงอนตุ๊บป่องหนีกลับห้อง

"ปากบอกไม่อะไรกับเขา แต่พอตกกลางคืนแอบดอดไปหาเขานะไอ้แก่"



"ไหนเสี่ยว่าไม่อะไรกับมุกไง"

"ไม่อะไรได้ไงมุกสวยขนาดนี้ ไม่อะไรผมก็บ้าแล้ว"

"แล้วที่บอกเพื่อนไปล่ะ"

"ก็พูดไปอย่างนั้นเอง กลัวโดนเพื่อนล้อ ขอโทษครับ ให้อภัยผมนะ"



"เรียกพี่ได้ไหม เดี๋ยวให้ตังค์กินหนม เรียกเสี่ยเหมือนเลี้ยงอีหนูยังไงชอบกล ไม่ก็เรียกเฮียก็ได้ถือว่าขอ"

"แต่มุกเรียกเสี่ยแบบนี้มาตั้งแต่แรก ใคร ๆ ก็เรียกอย่างนี้ ขืนเรียกอย่างอื่นก็แตกต่างจากคนอื่นสิครับ"

"แตกต่างก็ถูกแล้ว มุกคือคนพิเศษของผมไง"

"ก็ได้ พี่ชัช"

"พี่เลยเหรอ ผมแก่กว่าคุณเยอะนะ"

"ไม่เป็นไรครับ พี่แก่แต่พี่หล่อ มุกให้อภัย"