เส้นทางเลือดสู่บัลลังก์มังกร

สวัสดีค่านักอ่านทุกท่าน วันนี้ไรท์มีผลงาน ‘คู่’ กับน้องนักเขียน Vesper ในนามปากกา ‘ความฝันของฝูงเหมียว’ มาฝากนะคะ นิยายเรื่องนี้มีชื่อว่า "เส้นทางเลือด สู่บัลลังก์มังกร" ค่ะ

ณ ชายแดนของแคว้นต้าเซวียน ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวที่ถูกปาสมรสประราชทานมาแบบไม่ตั้งใจเคลื่อนเข้าใกล้ตำหนักของ ‘เฉินอ๋อง’ ผู้ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ปลายแถวที่ไม่มีวันได้ก้าวหน้าแต่สำหรับทหารชายแดนเขาคือวีรบุรุษทำให้ไม่มีผู้ใดให้การต้อนรับเหล่าขันทีผู้นำราชโองการมาอย่างไม่มีการแจ้งล่วงหน้าตามธรรมเนียม

ภายในเกี้ยวเจ้าสาว ลวี่อี้ถิง ที่เป็นเพียงตัวเลือกสำรองในการแต่งงานครั้งนี้กำลังนั่งอยู่อย่างนิ่งเฉย นางคือบุตรีเพียงคนเดียวของราชครูลวี่ ผู้เป็นกลางในสนามรบของเหล่าขุนนาง ไม่เลือกข้าง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดและไร้ซึ่งอำนาจ หญิงสาวมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วทั้งเมืองหลวงว่าสุขภาพไม่สู้ดีเพราะคลอดก่อนกำหนด ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็เจ็บออด ๆ แอด ๆ ทำให้คนทั่วไปไม่ค่อยได้เห็นหน้าตาสักเท่าใด ทำให้หลายคนต่างเฝ้ามองการแต่งงานครั้งนี้ว่าเจ้าสาวหมาด ๆ จะมีชีวิตรอดไปได้สักเท่าใด

เพียงแต่สิ่งที่ได้ยินอาจไม่ใช่ความจริงเสมอไป…

ขณะที่เจ้าบ่าวพาเจ้าสาวลงจากเกี้ยว ลมสายหนึ่งพัดพาผ้าคลุมหน้าปลิวลอยไป กายบอบบางถูกดึงจนเซแม้จะพยายามทรงตัวเอาไว้แต่คนตัวโตไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ เขาสอดมือเข้ามายังเอวคอดแล้วรั้งไปกอดเอาไว้เสียเต็มรัก

"ไม่ได้เจอกันนานมากทีเดียว ถิงถิง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดใบหูทำเอาแก้มนุ่มแดงระเรื่อขึ้นมา ไม่เพียงแค่อี้ถิงเท่านั้นที่ทำตัวไม่ถูกแต่เหล่าข้ารับใช้รอบด้านต่างก็ก้มหน้างุดไปตาม ๆ กัน

จริงอยู่ว่าท่านอ๋องทรงตรัสเสียงเบาแต่ด้วยความเงียบรอบกายที่แม้เข็มตกยังได้ยินทำให้คนโดยรอบได้ยินกันชัดเจนทุกประโยค พวกเขาต่างมองไปยังเชื้อพระวงศ์หนุ่มผู้โหดเหี้ยมเย็นชาอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง



"วันนี้ข้าคงทำแค่จูบไม่ได้" เขาเอ่ยเพื่อให้เข้าใจว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคนฟังมิได้ปฏิเสธร่างสูงจึงช้อนนางไปยังเตียงที่อยู่กลางห้อง เขาวางโฉมสะคราญลงและโถมกายตาม ริมฝีปากที่เพิ่งเป็นอิสระได้ไม่นานถูกปิดผนึกอีกหน กายแกร่งปลดสายรัดเอวของเจ้าสาวออกแล้วสอดมือเข้าไปซุกซนด้านในสาบเสื้อ

"อื้อออ" เสียงหวานหลุดร้องออกมาหลังจากสัดส่วนความเป็นหญิงถูกพยัคฆ์หนุ่มครอบครองเอาไว้เต็มมือ เขาผละออกจากริมฝีปากนุ่มแล้วซุกใบหน้าลงสูดดมความหอมบนคอระหง

"ข้าคิดถึงเจ้ามากจริง ๆ คิดถึงจนได้พบหน้าเจ้าในความฝันและข้าไม่เคยอยากตื่นเลย" ฉากหน้าเขาจำต้องเข้มแข็งไม่หวั่นไหวต่อกระแสลมใด ห้ามเผยความอ่อนแอและจุดอ่อนให้ใครก็ตามได้รับรู้มิเช่นนั้นสิ่งที่หวงแหนย่อมถูกช่วงชิงไป เซวียนชิงฟงแทบหยุดกายไม่อยู่เมื่อรู้ว่ารายนามของสตรีในราชโองการมงคลเป็นใครแต่เมื่อถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าขันทีสำนักบูรพาจึงต้องบังคับสีหน้ามิให้เผยความในทั้งที่ลึกลงไปเขาดีใจมากเพียงใด

"หม่อมฉันก็คิดถึงพระองค์เพคะ" นางเองก็ไม่ต่างจากเชื้อพระวงศ์หนุ่มสักเท่าไหร่ ร่างเล็กพลิกกายจนเป็นฝ่ายอยู่ด้านบน อี้ถิงสะบัดข้อมือเพียงครั้งเทียนทั้งหมดในห้องหอพลันดับลง นางรู้ดีว่าดวงตาคมสามารถมองเห็นได้ดีในที่มืดเพียงแต่มันคงดีกว่าหากนางจะมองไม่เห็นใบหน้าของเขาที่มองมายังตน


แท้จริงแล้วลวี่อี้ถิงและเซวียนชิงฟงมีความสัมพันธ์เช่นไร เบื้องลึกเบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้คือสิ่งใดกันแน่ อีกทั้งยังมีปมปัญหาอะไรรอพวกเขาไปแก้ ฝากติดตามเป็นกำลังใจให้ไรท์ทั้งสองด้วยนะคะ (లᴗల)