ของตายพอแล้ว

"คืนที่คุณโทรมาเขาก็อยู่กับฉัน กำลังเอาฉันอย่างเมามัน หน้าตาก็ดีไม่มีปัญญาหาแฟนเองหรือไง ถึงต้องมาแย่งแฟนคนอื่น"
"ยิ้ม!"
เสียงเข้มตวาดลั่นพร้อมกับปราดเข้ามายืนขวางกลาง ทำให้ยลรดาหน้าซีดเผือด เหมือนเป็นนางร้ายมาระรานนางเอก เหมือนเป็นมือที่สามทำลายความรักของพวกเขา แต่เหนืออื่นใดมากกว่าความตกใจคือความเสียใจ เมื่อเขาเลือกยืนตรงข้ามกับเธอเพื่อปกป้องคนข้างหลัง
"พี่ทิว..."
"มาทำไม"
"ยิ้มมาบอกให้รู้ว่าเราเป็นอะไรกัน" ระเบิดความอัดอั้นอย่างไม่สนกฎข้อห้ามใด ๆ และจะไม่ยอมถอยกลับไปอยู่ในเงามืดอีกแล้ว
"พูดบ้าอะไรฮะ"
"ความจริงไงคะ"
"เราไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น"
"เอากันมาสี่ปี พี่ทิวเป็นผัวยิ้ม"
เพียะ!
สิ้นเสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังฉาดใหญ่ ใบหน้าจิ้มลิ้มสะบัดหันไปด้านข้างทันที
ในนาทีที่เงียบงัน ความเจ็บนั้นไม่ได้อยู่บนหน้า แต่ลามเข้ามาในหัวใจ ค่อย ๆ ยกมือกุมแก้มขาวผ่องที่ขึ้นรอยนิ้วทันตา หันมาหาชายหนุ่มพร้อมน้ำตาหลั่งไหลเป็นสาย ทว่าปราศจากคำปลอบโยนจากเขา มากกว่านั้นยังถูกฟาดซ้ำตรงที่เดิมด้วยคำไล่
"กลับไปซะ"
ยลรดามองผู้ชายตรงหน้าเหมือนไม่เคยรู้จักมาก่อน มองมือข้างนั้นที่เคยลูบไล้เธอบนเตียง มองเจ้าของชีวิตที่เป็นรักแรกและรักเดียวด้วยแววตาแตกสลาย เรียวปากสั่นระริกเก็บกลั้นความเจ็บปวดไว้ไม่ให้ส่งเสียง แล้วหันหลังจากมาเหมือนนกปีกหัก

เป็นเมียลับ เป็นของตาย เป็นทุกอย่างแล้ว แต่ไม่มีวันเป็นตัวจริง...