เกิดใหม่ชาตินี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นสะใภ้ผู้เสียสละอีกต่อไป

"เพราะคำว่า ‘กตัญญู’ คำเดียว ทำให้ฉันต้องตายอย่างหมาข้างถนนในอดีตชาติ..."
เมื่อได้โอกาสเกิดใหม่ในยุค 80 ฉัน หลินมู่ชิง จะขอฉีกตำราสะใภ้ผู้เสียสละทิ้งไปให้หมด! แม่สามีหน้าเลือด? น้องสามีปลิงดูดเลือด? ฉันจะใช้กฎหมายและความเด็ดขาดตัดขาดพวกมันออกจากชีวิต แล้วจูงมือสามีที่รักฉันสุดหัวใจ ไปสร้างอาณาจักรความมั่งคั่งด้วยสองมือคู่นี้เอง
ใครดีมา ฉันดีตอบ แต่ใครที่คิดจะมาแย่งชามข้าวของครอบครัวฉัน... เตรียมตัวลงนรกไปได้เลย!

************************************
“ม... ไม่ใช่นะ! มันแค่... แค่ผงปรุงรส! ฉันเห็นสะใภ้ฉันทำอาหารขาย ฉันก็เลยหวังดี เอาผงปรุงรสสูตรลับของตระกูลมาเติมให้มันอร่อยขึ้นต่างหาก!” หวังชุยฮวาเถียงข้างๆ คูๆ เหงื่อเย็นแตกพลั่กเต็มหน้าผาก เธอพยายามดึงมือหนีสุดฤทธิ์
หลินมู่ชิงแค่นยิ้มหยัน “ผงปรุงรสสูตรลับงั้นเหรอคะ? ดีเลยค่ะ ในเมื่อเป็นของดีขนาดนั้น งั้นคุณก็กินมันเข้าไปให้ทุกคนดูสิคะ!”
หลินมู่ชิงไม่พูดเปล่า เธอออกแรงบิดข้อมือหวังชุยฮวา บังคับให้ซองกระดาษจ่อเข้าที่ริมฝีปากของอดีตแม่สามี
“ไม่! ฉันไม่กิน! เอาออกไป!” หวังชุยฮวากรีดร้องเสียงหลง เม้มปากแน่น ส่ายหน้าหนีเป็นพัลวัน ท่าทีหวาดกลัวสุดขีดของเธอเป็นการสารภาพความผิดโดยไม่ต้องเอ่ยปาก
“ถ้าเป็นแค่เครื่องปรุง ทำไมถึงไม่กล้ากินล่ะ!” หัวหน้าหวังตวาดลั่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยโทสะ “เธอรู้ไหมว่าพนักงานในโรงงานเหล็กนี้คือฟันเฟืองสำคัญของประเทศชาติ การวางยาคนงานของรัฐ ถือเป็นคดีอาญาแผ่นดิน โทษสูงสุดคือประหารชีวิต!”
คำว่า ‘ประหารชีวิต’ ทำเอาหวังชุยฮวาเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เธอปล่อยซองกระดาษร่วงหล่น ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร “ฉันไม่ได้จะฆ่าใคร! มันเป็นแค่ยาถ่าย... ยาถ่ายสุนัขเท่านั้น! ฉันแค่แค้นที่นังมู่ชิงมันแย่งเงินฉันไป ฉันเลยอยากให้มันขายของไม่ได้ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใครจริงๆ นะ!”
สิ้นคำสารภาพ เสียงประณามสาปแช่งจากบรรดาคนงานก็ดังอื้ออึง
“จิตใจทำด้วยอะไรวะ! แค่อิจฉาลูกสะใภ้ ถึงกับเอายาถ่ายหมามาให้คนกิน!” “ถ้าพวกเรากินเข้าไป ระหว่างทำงานควบคุมเครื่องจักรแล้วปวดท้องขึ้นมา ไม่เกิดอุบัติเหตุตายกันเป็นเบือหรือไง!”
กู้เจิงยืนนิ่งอึ้ง ร่างกาย สูงใหญ่ของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขามองผู้เป็นแม่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีอีกแล้วความผูกพันใดๆ หลงเหลืออยู่
“เจิงจื่อ... ลูกต้องช่วยแม่นะ! แม่เป็นแม่แท้ๆ ของแกนะลูก!” หวังชุยฮวาคลานเข่าเข้าไปเกาะขากู้เจิง ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้า
กู้เจิงสะบัดขาออกอย่างแรงจนมารดาหงายหลัง “ผมไม่มีแม่ที่จิตใจอำมหิตแบบนี้! เมื่อวานแม่พยายามจะขโมยเงิน วันนี้แม่จะวางยาคนงาน ถ้ามู่ชิงจับไม่ได้ ครอบครัวผมคงต้องติดคุกหัวโตไปแล้ว!”