เมื่อตัวประกอบล่อลวงตัวร้าย แล้วหนีไปพร้อมลูกในครรภ์ เล่ม 2 (จบ)

หลินซูเหยาทะลุเข้าไปอยู่ในนิยายเทพเซียนเรื่องหนึ่ง ในฐานะตัวประกอบหญิงตัวร้าย ที่ถูกกำหนดให้ตายภายในสามบทแรก

ในนิยายต้นฉบับ ร่างเดิมของนางเพื่อให้ได้ครอบครองพระเอก ถึงขั้นวางยาทั้งตัวเองและเขา แต่ทันทีที่พระเอกได้สติกลับคืนมา นางก็ถูกแทงทะลุอกด้วยกระบี่เล่มเดียว

เมื่อหลินซูเหยามองพระเอกตรงหน้า เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ดวงตาเย็นชาไร้เยื่อใย นางแทบอยากคุกเข่าลงตรงนั้นทันที

เพื่อเอาชีวิตรอด นางลากขาที่อ่อนยวบ หนีโซซัดโซเซเข้าไปในแห่งหนึ่งอย่างไร้ทิศทาง และบังเอิญพบกับชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง

หลินซูเหยาน้ำตาคลอเบ้าทันที สวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งข้า!

ในสติที่เลือนราง นางใช้ทุกวิถีทางที่มี จนสามารถคว้าตัวเขามาได้สำเร็จ

ค่ำคืนอันสับสนวุ่นวายผ่านไป เมื่อหลินซูเหยาลืมตาตื่น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาเยือกเย็นดุจเซียน

ภายใต้สายตาที่ยากจะคาดเดานั้น นางเผลอเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

“เอ่อ…ฤทธิ์ยาน่าจะยังไม่หมด…”

ชายหนุ่มก้มลงจูบนาง เสียงแหบต่ำ “อืม”

เพียงชั่วพริบตาที่หลงใหลในความงาม หลินซูเหยาก็ดำดิ่งจนถอนตัวไม่ขึ้น

กระทั่งวันหนึ่งนางเผลอเข้าไปลึกถึงใจกลางแดนลับ และเห็นชายหนุ่มผู้อ่อนแอคนนั้น สีหน้าเรียบเฉย กำลังขยี้คอคนผู้หนึ่งจนขาดใจ ตราเลือดกลางหน้าผากวูบไหวปรากฏขึ้น

ครานั้นเอง หลินซูเหยาถึงได้ตระหนัก คนตรงหน้าคือตัวร้ายผู้ทำลายโลกในหนังสือเล่มนี้!

หลินซูเหยายิ้มแห้งๆ “ไม่ไหว ไม่ไหว…ข้าไปก็ได้…”

นางหนีมาได้ไม่นาน เมื่อกลับถึงสำนักกลับพบว่าท้องของตนเริ่มนูนขึ้นทีละน้อย

ขณะกำลังสับสนไม่รู้จะทำอย่างไร ตัวร้ายผู้นั้นก็ตามหานางพบจนได้

ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา เขากอดนางแน่น ไม่ยอมให้นางหนีไปไหนอีก

“ยังคิดจะหนีอีกหรือ?”

เช้าวันถัดมา หลินซูเหยาขดตัวอยู่ลึกในตำหนักแห่งหนึ่ง มองโซ่เงินที่คล้องอยู่รอบข้อเท้า หัวใจก็พังครืนอีกครั้ง

*****

เมื่อพันปีก่อน อวิ๋นหลิงจวิน ปรมาจารย์กระบี่แห่งสำนักอวิ๋นเมี่ยวเผลอเข้าสู่มารวิถี และใช้พลังเพียงลำพัง ทำลายครึ่งหนึ่งของโลกบำเพ็ญเพียร

เหล่าผู้ยิ่งใหญ่จึงจำต้องร่วมมือกันผนึกเขาไว้

แต่วันหนึ่งหญิงสาวที่หลงเข้าไปในแดนลับ กลับปลุกเขาจากการหลับใหล ยั่วยวนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนทั้งสองกลายเป็นสามีภรรยากันโดยไม่ตั้งใจ

นางปลุกเขา…แล้วกลับหนีไป

ใต้ผาเทียนเจวี๋ย อวิ๋นหลิงจวินฟันกระบี่เดียว ตัดขาดบันไดสู่สวรรค์

ชายผู้เย็นชามาโดยตลอดยกยิ้มบางๆ แต่ในดวงตากลับปั่นป่วนด้วยความมืดมนอันบิดเบี้ยว เขากอดเอวนางไว้แน่น กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดคาด

“อาเหยา…ไม่ต้องการข้าก็แล้วไป หรือแม้แต่ลูกของเรา เจ้ายังไม่ต้องการแล้วหรือ?”

หลินซูเหยา “ไม่ใช่…เดี๋ยวก่อน…ข้าขออธิบายก่อน!”