แก้วกัลยาณี

ยามสนธยาคล้อยฟ้าต่ำ ณ พระราชฐานเมืองอินทรวดีอันรุ่งเรืองภายใต้ความงดงามดุจแดนสรวงแดนสวรรค์ของยอดปรางค์ ช่อฟ้าที่เด่นตระง่าน และแสงสุริยาที่ลับหาย กลับซ่อนเร้นโศกนาฏกรรมที่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยนามออกมา
กัลยาณี พระธิดาแห่งเมืองสุนทรพระสนมผู้ถูกส่งมาเป็นเครื่องเชื่อมไมตรีระหว่างแคว้น พระเจ้ารมิศวรินทรเสพสังวาสกับเทวีจันสุดาต่อหน้าต่อตานาง ศักดิ์ศรีของพระธิดาถูกเหยียบย่ำให้จมโคลน หัวใจถูกฉีกกระชาก ไร้ผู้ใดเหลียวแล นอกจากบ่าวหญิงรับใช้ชั้นต่ำผู้หนึ่ง มีนามว่า แก้วคำ ความเห็นอกเห็นใจแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความรัก และความรักนั้น…คือบาปที่ไม่อาจให้อภัยได้ในสายตาฟ้าดิน
เมื่อความลับถูกเปิดเผย ไฟโทสะของผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินเผาผลาญทุกชีวิต โลหิตแห่งอำนาจหลั่งริน โศกนาฏกรรมของสตรีสองนางจึงถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ ในนามของ "ตำนานรักต้องห้าม" หากความรักคือบาป นางก็ยินดีเป็นบาปไปชั่วกาลและจะกลับมา…เพื่อทวงหัวใจที่ถูกช่วงชิงไปคืน

อัสดงคล้อยฟ้าคราเลือดหลั่ง
เสียงแค้นดังกึกก้องครางหวาดหวั่น
โลหิตรินรดหล้าอาบชีวัน
คำสาปฝันตรึงตราสะท้านแดน
กษัตริย์เหยียบย่ำคุณธรรมดับ
บัลลังก์จักจมบาปอาบเพลิงไหม้
หากยังครองนครด้วยเปลวไฟ
แผ่นดินไซร้จักมอดเป็นธุลี


"หากสวรรค์ลิขิตนำข้ามาไว้ ณ สถานที่แห่งนี้"
"ข้าก็จักไม่หลีกหนีโชคชะตาอีก หากข้าได้ใช้ชีวิตเยี่ยงทาส เป็นแค่สัตว์เดรัจฉานในกรงทองของคนผู้นั้นข้าก็ยอม ขอเพียงแค่ราษฎรชาวประชาอยู่เย็นเป็นสุข ข้าในฐานะพระธิดาเจ้าผู้ครองเมืองสุนทรอันอุดมสมบูรณ์ ข้าจักไม่หลีกหนีชะตากรรมที่แสนจะยากเข็ญนี้เสีย"
"หากภายภาคหน้ามีจริง หม่อมฉันขอให้พระนางเกิดในยุคที่ผู้คนมิได้รังเกียจหากสตรีจักชอบพอกัน หม่อมฉันใคร่ขอเพียงเท่านี้ขอให้ครองคู่กันกับพระสนมในภพหน้าด้วยเถิด"
"ฟ้าดินป็นพยาน ตัวข้ามิผิดที่คิดรักสตรีเพศเดียวกัน ข้า!!กัลยาณีขอสาปส่งให้ราชวงศ์นี้อยู่มิเป็นสุข มีแต่เรื่องเดือดเนื้อร้อนใจจนกว่าจะสิ้นราชวงศ์มงกุฎสุริยา หากชาติหน้ามีจริงขอให้ข้าได้เกิดมาครองคู่กับแก้วคำเพียงผู้เดียวตะ... "