หญิงขายผักผู้นั้นนางมีตาทิพย์ เล่ม3 (ุ61-90)

ในราตรีนั้น... ขณะที่หลายคนเหนื่อยล้าจนผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย แต่สำหรับ จางซื่อผิง แล้ว นิทรากลับเป็นดินแดนต้องห้ามที่นางไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบย่างเข้าไป ความหวาดระแวงยังคงเกาะกินใจ นางเกรงว่า งูพิษที่บาดเจ็บอาจจะย้อนกลับมาลอบกัดได้ทุกเมื่อ
หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเดินออกมายังลานดินหน้าเรือนที่บัดนี้พังยับเยิน แสงจันทร์ที่โผล่พ้นม่านเมฆในยามจื่อดูซีดเซียวและเย็นเยียบ สายลมพัดโชยมาอีกระลอก ปอยผมเส้นหนึ่งของซื่อผิงปลิวมาปรกใบหน้า เซียวจื่อเหวินค่อยๆ ยื่นมือออกไปอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วที่เคยจับดาบสังหารคนมานับไม่ถ้วนกลับนุ่มนวลอย่างน่าประหลาดขณะบรรจงทัดปอยผมนั้นไว้ที่ข้างหูของนาง
วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสผิวแก้มเนียนละเอียด ความรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าสายหนึ่งแล่นปราดไปทั่วร่าง พลังหยางอันบริสุทธิ์ของนางและพลัง หยินอันเยือกเย็นของเขาดึงดูดเข้าหากัน ก่อเกิดเป็นความสมดุลที่สมบูรณ์แบบ
ทั้งสองต่างผงะถอยออกมาเล็กน้อยด้วยความตกใจ ใบหน้าของซื่อผิงขึ้นสีแดงระเรื่อ ส่วนเซียวจื่อเหวินรีบชักมือกลับราวกับสัมผัสของร้อน เขาเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนความปั่นป่วนในใจ
"ขะ... ข้า..." เขาพยายามจะพูด แต่กลับหาคำพูดที่เหมาะสมไม่เจอ!