พี่ชายข้า เป็นงูใหญ่ที่แสนดี

คำโปรย...
"ก๊าก! ก๊าก! กุ๊ก!"
เสียงร้องแหลมเล็กด้วยความหวาดกลัวของแม่ไก่ดังขึ้นหนึ่งครั้งก่อนจะเงียบหายไปอย่างกะทันหัน มู่หลันรีบถลาไปที่ประตูบ้าน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้นางแทบจะหยุดหายใจ
งูเหลือมขนาดยักษ์ ลำตัวดำขลับเป็นมันวาว เกล็ดของมันสะท้อนแสงอาทิตย์ดูคล้ายโลหะเย็นเฉียบ มันกำลังคาบแม่ไก่ล้ำค่าของนางไว้ในปาก เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหิมะที่เริ่มละลาย
"ไม่นะ! ปล่อยมันนะ!" มู่หลันแผดเสียงก้อง ลืมไปเสียสิ้นว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์แก่ "นั่นคือชีวิตของข้ากับลูก! เจ้าปีศาจ เลือดเย็น ปล่อยแม่ไก่ของข้าเดี๋ยวนี้!"
นางคว้าไม้เท้าไม้ไผ่ที่ใช้พยุงตัวพุ่งเข้าหามัจจุราชเลื้อยคลานตัวนั้น เจ้างูยักษ์ดูเหมือนจะตกใจในความใจกล้าของมนุษย์หญิงผู้นี้ มันสะบัดหางขนาดใหญ่ฟาดเข้ากับพุ่มไม้จนแตกกระจาย ก่อนจะเลื้อยทะยานลงสู่เนินเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่ยอมปล่อยเหยื่อในปาก
"เจ้าจะหนีไปไหน! เอาคืนมา!" มู่หลันวิ่งตามรอยลากที่เห็นเด่นชัดบนดินโคลนและหิมะ
ความเหนื่อยหอบพุ่งขึ้นมาจุกที่อก ทุกย่างก้าวที่วิ่งไปนั้นเปรียบเสมือนการเดิมพันด้วยลมหายใจ หน้าท้องที่หนักอึ้งถ่วงให้นางเสียหลักล้มลงครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นางก็ยังตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาใหม่ มือบางขูดขีดไปกับหนามแหลมจนเลือดซิบ แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ความโกรธและความสิ้นหวังมันมีอานุภาพเหนือกว่าความเจ็บปวดทางกาย
"ลูกแม่... อดทนหน่อยนะ แม่จะเอาความหวังของเราคืนมา!" นางกระซิบปลอบลูกในท้องที่เริ่มดิ้นรนเพราะแรงกระแทก
นางวิ่งตามร่องรอยนั้นเข้าไปในเขตป่าทึบที่เริ่มมืดครึ้ม ลำต้นของต้นไม้ใหญ่บดบังแสงอาทิตย์จนดูราวกับเวลาเย็นย่ำ เจ้างูตัวนั้นดูเหมือนจะพยายามมุ่งหน้าไปยังโขดหินสูงชัน
"หยุดนะ! เจ้าสัตว์เดรัจฉาน!" มู่หลันตะโกนสุดเสียงพลางขว้างไม้เท้าใส่ แต่มันกลับพลาดเป้าไปเพียงนิดเดียว
เจ้างูหยุดชะงัก มันค่อยๆ ขดตัวล้อมรอบเหยื่อที่นิ่งสนิทไปแล้ว ดวงตาสีเหลืองอำพันของมันจับจ้องมาที่มู่หลันด้วยแววตาที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก มันส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ในลำคอ ราวกับจะเตือนให้นางถอยกลับไปเสียก่อนที่มันจะเปลี่ยนใจหันมาล่ามนุษย์ท้องแก่เป็นอาหารมื้อถัดไป
มู่หลันยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อไหลเย็นเยียบอาบแผ่นหลัง นางยืนจ้องหน้ากับความตายในระยะไม่กี่ก้าว
"โชคชะตาเอาชีวิตสามีข้าไปไม่พอ ยังจะเอาความหวังเดียวที่ข้าเหลืออยู่ไปอีกรึ? ถ้าข้าไม่มีแม่ไก่ตัวนี้ ข้ากับลูกก็ต้องตายอยู่ดี ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็เอาชีวิตข้าไปตอนนี้เลยสิ!"
นางก้าวเข้าไปอีกก้าวอย่างไม่เกรงกลัว แววตาที่เปี่ยมด้วยความแค้นและเมตตาธรรมปนเปกันทำให้เจ้างูยักษ์ดูจะสับสน มันเริ่มถอยร่นเลื้อยไปตามซอกหิน ลากร่างแม่ไก่หายเข้าไปในพงหญ้ารกชัฏ
"ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าลอยนวลไปได้!" มู่หลันกัดฟันสู้ นางปีนป่ายไปตามโขดหินอย่างทุลักทุเล นิ้วมือที่ชุ่มเลือดเกาะเกี่ยวรากไม้ไว้แน่น
ในวินาทีที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าหางของเจ้างูนั้นเอง เสียงของความหวังหรือความหายนะก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง
"แม่นาง! ถอยออกมา!"