เมืองเทียนทัม

ไฟโซล่าดับทีละดวง เหมือนหัวใจของเมืองที่ค่อย ๆ หยุดเต้น เสียงฝีเท้าหลายร้อยก้าวดังก้องจากทุกทิศทาง ไม่ใช่คน ไม่ใช่สัตว์ แต่เป็นสิ่งที่เคยเป็นคนมาก่อน เลือดที่เคยถูกเขียนเป็นยันต์เพื่อปกป้อง กลับกลายเป็นกับดักที่ลอยได้ ทะลุเขตป้องกันที่เคยมั่นคงที่สุด

ในเมืองเทียนทัมที่ผนึกแตก ไม่มีฮีโร่ที่มาพร้อมดาบวิเศษ ไม่มีเวทมนตร์ที่แก้ทุกปัญหา มีเพียงคนธรรมดาที่เลือดกำเดาไหลจากความกลัว มีเพียงมือที่สั่นเทาแต่ยังกำมีดพกไว้แน่น มีเพียงเสียงหายใจที่ถี่รัวแต่ยังไม่ยอมหยุด
พวกเขาต้องเดินทางผ่านถนนที่เงายืดยาวผิดปกติ ผ่านสะพานที่ฝนตกเป็นเลือด ผ่านห้างร้างที่กฎสามข้อบังคับให้ทิ้งคนอ่อนแอ และผ่านสวนที่ถ่านแดงยังเรืองรองหลังเผาศพ

เพราะในวันที่ทุกอย่างพังทลาย การไม่ทิ้งกันคือการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด การกลัวแต่ยังเดินต่อคือศรัทธาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด และการรอดชีวิตไม่ใช่ชัยชนะ แต่เป็นการพิสูจน์ว่ามนุษย์ยังไม่ยอมให้ความมืดกลืนกินทั้งหมด
เมืองเทียนทัม เมืองที่ยังหายใจ เมืองที่ยังไม่ยอมตาย และเมืองที่กำลังจะถามทุกคนว่า เมื่อเหลือเพียงความกลัวเป็นอาวุธเดียว เราจะยังเลือกที่จะเป็นมนุษย์กันอยู่หรือไม่