ซาโลเม่: จุมพิตแห่งความตาย (Salomé)

ซาโลเม่: จุมพิตแห่งความตาย (Salomé) คือบทละครโศกนาฏกรรมอันเรืองรองและเร้นลับของ ออสการ์ ไวลด์ งานเขียนที่งดงามราวบทกวีและโหดร้ายราวคำพยากรณ์ บทละครเรื่องนี้มิได้เพียงนำตำนานจากคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มาถ่ายทอด หากรังสรรค์มันขึ้นใหม่ด้วยภาษาสัญลักษณ์อันวิจิตร ลุ่มลึก และเจิดจ้าด้วยความปรารถนาอันมืดมน
ไวลด์สร้างโลกของ ซาโลเม่ ให้เป็นพื้นที่กึ่งจริงกึ่งฝัน ที่ซึ่งแสงจันทร์สาดส่องเหนือกำแพงวัง และเสียงกระซิบของคำทำนายก้องอยู่ในอากาศ ซาโลเม่ในบทละครนี้มิใช่เพียงหญิงสาวผู้เต้นรำ หากเป็นภาพแทนของความปรารถนาอันไร้ขอบเขต ความปรารถนาที่ไม่ยอมรับการปฏิเสธ และพร้อมจะทำลายทุกสิ่งเพื่อครอบครองสิ่งที่ตนใคร่หา ขณะที่โยคานัน ผู้เผยพระวจนะ กลายเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ทางศีลธรรมและความจริงที่ไม่อาจต่อรองได้
แก่นโศกนาฏกรรมของเรื่องมิได้อยู่ที่การตาย หากอยู่ที่การเผชิญหน้าระหว่างแรงขับของกายกับเสียงเรียกของจิตวิญญาณ ซาโลเม่ปรารถนาจะสัมผัสความศักดิ์สิทธิ์ผ่านร่างกาย ต้องการจุมพิตริมฝีปากของผู้ปฏิเสธเธออย่างเด็ดขาด และเมื่อความปรารถนานั้นถูกขัดขวาง มันจึงกลายเป็นแรงผลักสู่การทำลาย ความรักในเรื่องนี้จึงมิใช่ความอ่อนโยน หากเป็นไฟที่แผดเผาทั้งผู้รักและผู้ถูกรัก
ภาษาของไวลด์ในบทละครนี้เต็มไปด้วยภาพซ้ำและจังหวะที่คล้ายกับบทสวด เสียงสะท้อนของคำและภาพ ดวงจันทร์ เลือด สีขาว สีแดง ทำให้เรื่องราวเคลื่อนไหวราวบทเพลงแห่งความลุ่มหลง ความงามใน ซาโลเม่ จึงมิใช่ความงามที่ปลอบประโลม หากเป็นความงามที่อันตราย ดึงดูด และชวนให้หวั่นไหว
ซาโลเม่ คือการสำรวจด้านมืดของความปรารถนา และการตั้งคำถามถึงขอบเขตของเสรีภาพในจิตใจมนุษย์ ไวลด์มิได้ตัดสินตัวละครของเขา หากปล่อยให้พวกเขาเดินไปตามแรงปรารถนาและชะตากรรม จนถึงจุดที่ความงามและความตายมาบรรจบกันอย่างไม่อาจแยกออก ในความเงียบหลังม่านปิดลง ผู้อ่านอาจยังได้ยินเสียงสะท้อนของคำถามสำคัญ เมื่อความปรารถนาไร้การยับยั้ง มันยังคงเป็นความรักอยู่หรือไม่ หรือเป็นเพียงเงาของความตายที่สวมหน้ากากแห่งความงามเท่านั้น

สํานักพิมพ์ไศเลนทร์