แด่รักที่แตกสลาย

“คุณใหญ่ หวังว่าคุณจะว่างพาปิ่นไปโรงพยาบาลได้นะ”

เธอใช้มือถือที่หยิบติดมือเข้ามาด้วยต่อสายหาหรรษวัชต์ ในตอนนี้ทั้งร้องไห้และภาวนาอยู่ในใจขอให้อีกฝ่ายกดรับสาย

“รับสายปิ่นหน่อยเถอะนะคุณใหญ่”

เมื่อวานเธอสามารถพาตัวเองไปโรงพยาบาลได้เพราะอาการมันไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่เช้านี้มันเจ็บปวดและทรมานจนแข้งขาสั่นเทาไปหมด คงไม่สามารถหอบสังขารตัวเองออกไปยืนรอแท็กซี่ที่หน้าปากซอยได้

ผ่านไปสี่ห้าสายทว่าอีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมกดรับ เป็นเพราะเช้าเกินกว่าที่หรรษวัชต์จะตื่นขึ้นมา หรือเป็นเพราะว่าเขาไม่สนใจที่จะรับสายเธอกันแน่

ปาริฉัตรน้ำตานอง นี่เหรอคนที่เมื่อก่อนเคยบอกรักกันนักหนา มาตอนนี้กลับไม่คิดที่จะสนใจไยดี แล้วแบบนี้เธอต้องหันหน้าไปพึ่งใคร

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมร้บสาย ปาริฉัตรจึงตัดสินใจส่งข้อความเข้าไปในแอปพลิเคชันไลน์เผื่อเขาจะสละเวลากดอ่านมันสักนิด

ปิ่น : คุณใหญ่พาปิ่นไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหมคะ

ปิ่น : ปิ่นปวดท้องมากค่ะ แล้วเลือดก็ไหลออกมาเยอะมาก

หลังจากส่งข้อความเสร็จแล้วปาริฉัตรก็นั่งคู้ตัวและก้มหน้าอยู่แบบนั้น เธอเฝ้ารอเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์อย่างใจจดใจจ่อ ทว่าผ่านไปเกือบสิบนาทีก็ไม่มีวี่แวว