ผมถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนของมาเฟีย

"เมื่อผมถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนของมาเฟีย สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือความอบอุ่นที่อาบไปด้วยยาพิษ และอนาคตของเขาที่แลกมาด้วยลมหายใจของผมเอง"

ในคัมภีร์โบราณที่สาบสูญ ได้กล่าวถึงสายเลือดต้องสาปสายหนึ่งที่เรียกขานกันว่า "ร่างพยากรณ์" ผู้อัญเชิญดวงจิตนี้มาเกิดไม่ได้มีพลังอำนาจในการรบพุ่ง หรือสติปัญญาที่ล้ำเลิศกว่าปุถุชน ทว่าร่างกายของพวกเขากลับเป็น "ประตูแห่งชะตา" ที่ปิดสนิท และจะมีเพียงกุญแจเดียวเท่านั้นที่สามารถไขเปิดความลับของอนาคตออกมาได้
"พันธนาการแห่งกายา" คือเงื่อนไขเดียวที่พระเจ้าประทานไว้ให้
ตำนานเล่าว่า พลังพยากรณ์นี้จะสถิตอยู่ในความเงียบงัน จนกว่าจะถึงคิมหันตฤดูที่ร่างพยากรณ์เติบโตเต็มวัย เมื่อใดก็ตามที่ชายผู้มีบารมีเหนือกว่าได้หลอมรวมร่างกายเข้ากับสายเลือดนี้จนถึงจุดสูงสุดแห่งแรงปรารถนา ในวินาทีที่จิตใจล่องลอยอยู่เหนือความรู้สึกทั้งปวง "ประตูแห่งชะตา" จะเปิดออกชั่วขณะหนึ่ง
ในจังหวะที่ผู้เป็นเจ้าของปลดปล่อยความปรารถนาเข้าสู่ร่างกายของร่างพยากรณ์ จิตของเขาจะถูกดึงเข้าสู่กระแสธารแห่งอนาคต โดยมี "ความนึกคิดสุดท้าย" ก่อนจุดสิ้นสุดของกามารมณ์เป็นเข็มทิศนำทาง
หากเขาคิดถึงชัยชนะ เขาจะเห็นหนทางสู่บัลลังก์
หากเขาคิดถึงความตาย เขาจะเห็นวาระสุดท้ายของอริศัตรู
หากเขาคิดถึงการครอบครอง เขาจะเห็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดอีกฝ่ายไว้ชั่วนิรันดร์
ทว่าพรนี้มาพร้อมกับราคาที่แสนแพง ร่างพยากรณ์เปรียบเสมือน "เทียนไขที่ถูกจุดเผาทั้งสองด้าน" ทุกครั้งที่นิมิตปรากฏขึ้น จิตวิญญาณของผู้พยากรณ์จะถูกกัดกินและอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ร่างกายที่เคยแข็งแรงจะค่อยๆ ซูบซีดและโหยหาการคุ้มครอง จนในที่สุดผู้พยากรณ์จะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตนเอง และต้องพึ่งพาอ้อมกอดของผู้ที่ตักตวงพลังจากตนไปเพียงคนเดียว

"ลูเชียน หวัง" ใช้ชีวิตยี่สิบปีมาอย่างระมัดระวัง เขาเก็บงำความลับเรื่องร่างกายที่ต่างจากผู้ชายทั่วไป (สภาวะทวิเพศ Intersex) ไว้ในเงามืด เพราะเขาเชื่อมาตลอดว่ามันคือความผิดปกติที่น่าอาย ทว่าในโลกมืด สรีระนี้กลับคือ "ตราประทับ" ของร่างพยากรณ์ล้ำค่าที่ตระกูลใหญ่ต่างควานหามานับศตวรรษ
ทุกโรงพยาบาลคือกับดัก ทุกการตรวจร่างกายคือการทำเครื่องหมายล่าตัว
เมื่ออุบัติเหตุบังคับให้ลูเซียนต้องก้าวเข้าสู่โรงพยาบาลในเครือข่ายของ "เอเดรียน หลัว" สัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในห้องทำงานของมาเฟียผู้สุขุมลุ่มลึกคนนั้น ก็กลายเป็นเสียงระฆังจบสิ้นอิสรภาพของลูเซียนทันที
เขากลายเป็นเครื่องบรรณาการที่ถูกชิงตัวกลางอากาศ ถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนทองคำบนพรมหรูหรา และถูกปรนนิบัติอย่าง "สุภาพ" ทว่าบีบคั้นที่สุดเพื่อรีดเค้นนิมิตแห่งอนาคตผ่านทุกสัมผัสของร่างกาย ยิ่งนิมิตชัดเจนเท่าไหร่ ร่างกายของเขาก็ยิ่งมอดไหม้ลงไปทุกที ราวกับเทียนไขที่ถูกจุดเผาเพื่อส่องทางสว่างให้แก่ปีศาจในคราบสุภาพบุรุษ
ท่ามกลางสงครามแย่งชิงระหว่างตระกูลหลัวและเฉิน ลูเซียนจึงตระหนักได้ว่า ในโลกแห่งนี้ ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับคนอย่างเขา แม้แต่อ้อมกอดของ "เควิน เฉิน" พี่ชายคนสนิทที่เขาเคยไว้ใจที่สุด ก็อาจแฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะล่ามโซ่เขาไว้เป็นรอบที่สอง

ลูเชียน หวัง (22)
ชายหนุ่มผิวขาวจัดจนดูซีดเซียว ดวงตาเป็นประกายแวววาว แต่ร่างกายบอบบางและดูเหนื่อยล้าตลอดเวลา ลูเซียนมักสวมเสื้อผ้าเนื้อนุ่มสีอ่อนที่เอเดรียนเลือกให้ เพื่อให้ตัดกับโซ่สีทองที่ข้อเท้า เป็นคนที่เข้มแข็งทางจิตใจแต่พ่ายแพ้ทางกายภาพ ยิ่งเขาพยายามขัดขืน แสงสว่างในตัวเขาก็ยิ่งถูกเอเดรียนตักตวงไปใช้จนหมด

เอเดรียน หลัว (31)
ชายหนุ่มอายุประมาณ 30 ต้นๆ ผมสีดำสนิทเซตเนี้ยบ มักสวมสูทสั่งตัดสีเข้มหรือเสื้อเชิ้ตผ้าไหมราคาแพง เขามีแววตาที่ดูใจดีแต่เยือกเย็น พูดจาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มและมีหางเสียงเสมอ เขาไม่ใช่มาเฟียที่ใช้กำลังเอะอะโวยวาย แต่เขาใช้ "สมอง" และ บงการทุกคน เขาจะเดินเข้ามาในห้องที่นายเอกถูกล่ามไว้ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ พร้อมของกินที่นายเอกชอบ