หย่ารัก

"ผมต้องการหย่า"
สี่พยางค์สั้น ๆ หลุดออกจากริมฝีปากของคีน สามีที่อยู่เคียงข้างเธอมานานกว่าสิบปี น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ราวกับกำลังเอ่ยถึงเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน ไม่ใช่การตัดสัมพันธ์ของคนสองคนที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาทั้งทศวรรษ
เจนีนยืนนิ่ง หัวใจเหมือนถูกบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก
"เพราะเซลีนกลับมา…ใช่ไหมคะ คุณถึงอยากหย่า"
เธอถามออกไปทั้งที่รู้คำตอบดีอยู่แล้ว เสียงสั่นไหวปนสะอื้น น้ำตาเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน
"ผมรักเซลีน อย่าเอาเธอมาเกี่ยวกับเรื่องนี้"
"อีกอย่างผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะเเต่งงานกับคุณตั้งเเต่เเรก คุณก็รู้"
คีนตอบกลับทันควัน สีหน้าของเขายังคงเย็นชา ไม่สะทกสะท้านต่อหยาดน้ำตาของภรรยาแม้แต่น้อย
เจนีนได้แต่จ้องมองชายผู้ได้ชื่อว่าสามี น้ำตาไหลเงียบงันราวกับคนไร้เสียง
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยเป็นมากกว่านั้น…ไม่เคยเป็น "ตัวจริง"
เธอเป็นเพียงเงาของใครอีกคน
เป็นตัวแทนของน้องสาวผู้แสนเพอร์เฟ็กต์ ผู้เป็นที่รักของทุกคน
ส่วนเธอ…เป็นเพียงความผิดพลาดในค่ำคืนหนึ่ง
และลูกในครรภ์ของเธอ คือรอยตราบาปที่เขาไม่เคยยอมรับอย่างเต็มหัวใจ