กลีบซ่อนกลิ่น

“คุณต้องการอะไรกันแน่” เขาถามเสียงต่ำ
กลิ่นจันทร์ยิ้มหวาน รอยยิ้มที่งดงามราวกับนางฟ้าแต่แววตากลับเป็นของปีศาจ “ดิฉันก็แค่อยากทำงานที่ตัวเองรัก”เธอเอียงคอเล็กน้อย ท่าทางที่ดูบอบบางแต่กลับแฝงความยั่วยุ “หรือตำแหน่งประธานอย่างคุณ คิดว่าดิฉันมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับผม” อัคคีเสียงเข้มขึ้น “ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร”
“ดิฉันก็รู้ค่ะว่าคุณรู้” กลิ่นจันทร์ตอบกลับทันควัน “และคุณก็รู้ว่าดิฉันรู้ว่าคุณทำอะไรกับครอบครัวของดิฉัน”
แววตาของอัคคีวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “พี่ชายคุณคือฆาตกร”
“พี่ชายฉันคือแพะรับบาป” กลิ่นจันทร์สวนกลับอย่างไม่ลดละ
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของคนทั้งคู่ ทั้งสองยืนจ้องตากันราวกับนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อ ไม่มีใครยอมหลบสายตาก่อน
ในที่สุด กลิ่นจันทร์ก็เป็นฝ่ายขยับ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกเล็กน้อย จนลมหายใจอุ่นของเธอรินรดใบหน้าคมคายของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้จากตัวเธอลอยปะทะจมูกจนอัคคีต้องเผลอกลั้นหายใจ
“คุณคงไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ใช่ไหมคะ” เธอกระซิบด้วยเสียงที่หวานที่สุด แต่กลับบาดลึกลงไปในหัวใจของเขา
“คุณอัคคี”