คำสารภาพของคนหมดรัก

“ฝัน” เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่วเบา “ผม... ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดี”
“เริ่มจากความจริงค่ะ” เหมือนฝันตอบกลับทันทีน้ำเสียงยังคงราบเรียบเช่นเดิม “ไม่ว่าความจริงนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม”
ทิวัตถ์สูดลมหายใจลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีอยู่ในชีวิตเขา แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความปวดร้าวที่เหมือนฝันไม่แน่ใจว่ามันคือความปวดร้าวที่ทำร้ายเธอ หรือปวดร้าวที่ต้องทำร้ายตัวเองกันแน่
แล้วเขาก็พูดมันออกมา ถ้อยคำที่คมกริบยิ่งกว่าคมมีดใดๆ ถ้อยคำที่เป็นดั่งคำสารภาพสุดท้ายของความสัมพันธ์ที่กำลังจะตาย
“ฝัน...ผมหมดรักคุณแล้ว”
“นานแค่ไหนแล้ว”
“ผม...ผมรู้สึกผิดนะครับฝัน” เขาเริ่มแก้ตัวเสียงอ่อย “ผมพยายามแล้ว พยายามมาตลอด แต่ผมไม่อยากโกหกคุณอีกต่อไป ผมอยากซื่อสัตย์กับใจตัวเอง”
“แล้วคุณก็เจอคนที่ใช่แล้ว” เหมือนฝันต่อประโยคให้เขาจนจบ มันไม่ใช่การคาดเดาแต่มันคือการวิเคราะห์ข้อมูลที่อยู่ตรงหน้า
ทิวัตถ์เบิกตากว้างเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำนน “ครับ...ผมเจอเขาแล้ว”
“โอเค” เธอเปล่งเสียงออกมาในที่สุด ยังคงคุมโทนเสียงไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เก้าโมงตรงทนายของฉันจะโทรหาคุณ เตรียมหาทนายของคุณไว้ด้วย”