เร้นรักไว้ใต้ลมหนาว

"เมื่อกี้ก็เอาข้าวไปส่งถึงห้อง ตอนนี้ก็ทำก๊อกแตกในสภาพนี้..." เขาก้มลงกระซิบเสียงเย็นชา
"ลงทุนขนาดนี้...คิดจะรื้อฟื้นความหลังหรือไง?"
คำพูดดูถูกนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ความประหม่าเขินอายที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัด รติรสเม้มปากแน่นจ้องหน้าเขาด้วยสายตาตัดพ้อและโมโห ในสายตาเขาเธอคงเป็นได้แค่ผู้หญิงหน้าไม่อายที่คอยวิ่งไล่ตามจับผู้ชายสินะ
"ใช่ค่ะ!"
น้ำเสียงเธอเปลี่ยนไป มันทั้งยั่วยวนและถือดีแถมยังเชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาเขา ความโกรธทำให้เธอลืมความอับอายไปชั่วขณะ
"ถ้าโรสบอกว่าใช่ล่ะคะถ้าโรสบอกว่าตั้งใจจะอ่อยพี่ภัทรแล้วจะทำไมคะ?"
ไม่พูดเปล่ารติรสก้าวเข้าไปหาเขาอย่างถือดี มือเรียวบางที่เย็นเฉียบเอื้อมไปแตะที่แผงอกกว้างที่ชื้นเหงื่อของชายหนุ่มปลายนิ้วเรียวไล้เบาๆ ผ่านสาบเสื้อเชิ้ตอย่างจงใจยั่วยวน ทั้งที่ในใจสั่นระริกด้วยความประหม่า
"ไหนๆ พี่ภัทรก็รู้แล้ว...จะไม่ช่วยสงเคราะห์หน่อยเหรอคะ?"
ปดิภัทรยืนนิ่งไม่ขยับหนีเขาก้มมองมือเล็กที่วางอยู่บนอกตัวเอง ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับเธอแววตาของเขาว่างเปล่าและเย็นเยียบจนรติรสรู้สึกหนาวสะท้านยิ่งกว่าโดนน้ำเย็นสาดเขาค่อยๆ แกะมือเธอออกจากอกแล้วสะบัดออกเบาๆ ราวกับเธอเป็นของร้อนที่น่ารังเกียจ
"อย่าพยายามเลยโรส..."
น้ำเสียงเขาราบเรียบ แต่มันบาดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ
"เก็บมารยาของเธอไว้ใช้กับคนอื่นเถอะเพราะสำหรับฉัน..."
เขาเว้นจังหวะ กวาดสายตามองเรือนร่างที่เปียกปอนของเธออีกครั้งแล้วพูดประโยคที่โหดร้ายที่สุดออกมา
"ต่อให้เธอแก้ผ้าตรงหน้าตอนนี้...ก็ไม่มีอารมณ์"
".......!!!"
เหมือนโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้าความเจ็บปวดแล่นพล่านจนชาหนึบ รติรสหน้าซีดเผือดหยดน้ำตาแห่งความอับอาย รื้นขึ้นมาคลอเบ้าทันที คำพูดของเขามันเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงจนป่นปี้
"ออกไปนะ!"
เธอตะโกนใส่หน้าเขาเสียงสั่นเครือ
"ออกไปจากบ้านโรสเดี๋ยวนี้! คนทุเรศ!"
ด้วยความโมโหจนขาดสติรติรสผลักอกเขาเต็มแรงเพื่อให้เขาถอยออกไปแต่แรงอันน้อยนิดของเธอแทบไม่ทำให้คนตัวโตสะเทือนเลยแม้แต่น้อย รติรสผลักเขาอีกด้วยความโมโหและโกรธจัดและไม่ทันระวัง เท้าเปล่าที่เปียกชื้นเหยียบพลาดไปสะดุดเข้ากับตะกร้าผ้าใบใหญ่ที่วางขวางอยู่ด้านหลัง
"ว้าย!"
ร่างบางเสียหลักหงายหลังล้มตึงลงไปทันที
"เฮ้ย!"
ปดิภัทรรีบพุ่งตัวเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณแต่ด้วยพื้นกระเบื้องที่เปียกน้ำจนเจิ่งนอง ทำให้เขาเองก็เสียหลักลื่นไถลไปด้วยกัน
"ตุบ!"
เสียงร่างเนื้อกระทบพื้นดังสนั่น แต่รติรสกลับไม่รู้สึกเจ็บอย่างที่คิด เพราะแผ่นหลังของเธอไม่ได้กระแทกพื้นแข็งๆแต่กลับถูกรองรับด้วยท่อนแขนแกร่งและแผงอกกว้างของใครบางคน เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าร่างของเธอทาบทับอยู่บนอกของเขา ใบหน้าหวานอยู่ห่างจากใบหน้าคมเข้มเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่เป่ารดกันและกัน หน้าอกอิ่มที่ห่อหุ้มด้วยผ้ากระโจมอกเปียกชื้นบดเบียดแนบชิดกับแผงอกแข็งแกร่งของชายหนุ่มจนไร้ช่องว่างสัมผัสนุ่มหยุ่นที่กดทับลงมาบนตัวเขา ทำให้คำพูดที่เขาเพิ่งลั่นวาจาไปเมื่อครู่ว่า ไม่มีอารมณ์ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องโกหกคำโตเพราะนัยน์ตาคมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นมาอีกครั้งและครั้งนี้ มันอันตรายกว่าเดิมหลายเท่า