หย่า...เมียไร้หัวใจ

คำโปรย....
เพราะเธอทำตัวเหมือน 'หุ่นยนต์' ที่ไร้ความรู้สึก เขาจึงหยิบยื่น 'ใบหย่า' ให้เป็นของขวัญครบรอบสามปี
สิงห์ยอมเป็นคนใจร้ายที่ทิ้งเมียจืดชืด เพื่อไปหาความสดใสที่โหยหาตลอดเวลา
โดยไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนคนไร้หัวใจ... เมษา กำลังใช้ลมหายใจสุดท้ายเพื่อปกป้องเขา
และใช้หัวใจที่แตกสลายเพื่อ 'รัก' เขาให้มากที่สุด...ก่อนที่เธอจะไม่มีโอกาสได้จดจำ อีกต่อไป


"คุณสิงห์ ฟื้นแล้วเหรอครับ?" ชัยรีบเข้ามาประคอง "หมอบอกว่าคุณซี่โครงร้าวกับหัวแตกนิดหน่อยครับ โชคดีมากที่รถแข็งแรง"
สิงห์มองข้ามไหล่ชัยไปที่ประตูที่ว่างเปล่า "เมษาล่ะ? คุณบอกเธอหรือยัง?"
ชัยอึกอัก หลบสายตาเจ้านาย "บอก... บอกแล้วครับ ผมโทรหาคุณเมษาเป็นคนแรกหลังจากเกิดเรื่องเลยครับ"
"แล้วเธออยู่ไหน?" เสียงของสิงห์สั่นเครือ "เธอกำลังมาใช่ไหม? รถติดเหรอ? หรือเธอหลงทาง?"
ชัยถอนหายใจยาว ก่อนจะวางกระเป๋าเอกสารและถุงผลไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง "คุณเมษาฝากบอกว่า... เธอติดประชุมเซ็นสัญญากับพาร์ทเนอร์ต่างชาติครับ เป็นสัญญาสำคัญที่เลื่อนไม่ได้ เธอเลยส่งผมมาดูแลคุณแทน และเธอก็บอกว่า... ในเมื่อคุณอยู่ในมือหมอแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องรีบมา เพราะเธอไม่ใช่หมอ คงช่วยอะไรไม่ได้มากกว่านี้"
คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนหน้าอกที่ร้าวอยู่แล้วของสิงห์จนแตกละเอียด เขาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและขื่นขมที่สุดในชีวิต
"เธอพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอชัย? 'เธอไม่ใช่หมอ คงช่วยอะไรไม่ได้' งั้นเหรอ?"
"เอ่อ... คุณเมษาอาจจะแค่พูดตามความเป็นจริงน่ะครับคุณสิงห์ เธอคงไม่อยากให้คุณกังวล..." ชัยพยายามปลอบใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าน้ำหนักของคำพูดนั้นมันเบาหวิว
"พอเถอะ" สิงห์หลับตาลง หยาดน้ำตาที่เขาพยายามกักเก็บไว้ไหลซึมออกมาจากหางตา "เธอมันไม่มีหัวใจจริงๆ ชัย... ต่อให้ผมตายตรงหน้า เธอคงแค่ถามว่าศพผมต้องตั้งวัดไหนถึงจะเหมาะสมกับฐานะที่สุด"
ตลอดทั้งคืนที่โรงพยาบาล สิงห์นอนมองเพดานสีขาวโพลนเพียงลำพัง เขาหวังลึกๆ ว่าประตูจะเปิดออกอีกครั้ง และเป็นเธอที่เดินเข้ามาพร้อมคำขอโทษ แต่นาฬิกาบอกเวลาตีสอง... ตีสาม... จนกระทั่งรุ่งเช้า เมษาก็ยังไม่ปรากฏตัว