พี่สาวตัวร้ายข้ารู้ทันท่านแล้ว

เป็นบุตรสาวคนเล็กที่ถูกบิดาและมารดามองว่าดื้อรั้น และยิ่งเพิ่มอคติในใจของบิดามารดาว่าความดื้อรั้นของนางเกินเยียวยา เมื่อเฮ่อซือเมี่ยวหนีออกนอกจวนกลางดึกเพื่อไปคอยดูแลชายผู้ช่วยชีวิตตามคำแนะนำของพี่สาว

"ถ้าเจ้าอยากเป็นหมอจะเมินเฉยไม่ไยดีผู้มีพระคุณที่ได้รับบาดเจ็บเพราะเจ้าได้อย่างไร เจ้ามีความรู้เรื่องรักษาคนมิใช่หรือ เช่นนั้นก็ไปตอบแทนพระคุณชายผู้นั้นเสียสิ"

"พี่หญิงทำเช่นนั้นท่านพ่อท่านแม่คงจะโกรธข้ามาก รอให้ถึงรุ่งเช้าข้าค่อยไปจะดีกว่า"

"ไม่ได้!! เจ้าต้องไปตอนนี้ อยากให้ผู้มีพระคุณของเจ้าตายหรือ หากเป็นเช่นนั้นเจ้าก็ไม่สมควรที่จะรักษาผู้คนด้วยซ้ำ ในจวนนี้มีแต่ข้าที่เชื่อว่าเจ้าช่วยรักษาคนได้ ถ้าครั้งนี้เจ้าช่วยคนผู้นั้นไม่ได้ความเชื่อมั่นที่ข้ามีต่อเจ้าคงลดน้อยลงไป ก็อย่างว่าคนจะเป็นหมอต้องมีความเมตตาและเสียสละ อย่างท่านตาหลี่หยางตี้ที่รักษาชาวบ้านหลายร้อยคนด้วยความทุ่มเทอย่างหนักได้รับเสียงชื่นชมจากชาวบ้านล้นหลาม"

"เช่นนั้นข้าจะรีบไปรีบกลับเจ้าค่ะ"

"อยู่รักษาเขาจนหายก็ย่อมได้ เรื่องท่านพ่อกับท่านแม่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะช่วยพูดให้เจ้าเอง ขอเพียงข้าเอ่ยปาก ท่านพ่อกับท่านแม่ย่อมเข้าใจ เฮ่อซือเมี่ยวเจ้าไปเถอะ ออกประตูเล็กพี่หญิงจะดูต้นทางให้เจ้าเอง"

"_"

สามเดือนผ่านไป เฮ่อซือเมี่ยวหวนย้อนกลับจวนสกุลเฮ่อ เป็นไปดังคาดท่านพ่อและท่านแม่โกรธมากเฆียนตีนางไม่ยั้งมือ

เฮ่ออี้หลันพี่สาวช่วยห้ามปรามบิดามารดาแต่ก็ไม่สามารถระงับโทสะของทั้งสองคนลงได้ สุดท้ายแล้วนางก็ยืนมองผู้น้องถูกตีอยู่ห่าง ๆ

เฮ่อซือเมี่ยวกลายเป็นลูกชังของบิดามารดา ในบรรดาลูก ๆ ทั้งสามนางอยู่อันดับท้ายสุดในใจของบิดามารดา เพราะหัวรั้นมาตั้งแต่เด็กจนถูกส่งให้ไปอยู่กับท่านตาหลี่หยางตี้ที่เป็นหมอชาวบ้านอยู่หลายปี ความดื้อรั้นของนางมีมาตั้งแต่เด็กกระทั่งเติบโตก็แก้ไม่หาย