พันธะรักข้ามภพครองใจทิศเหนือ

“ชะ...ช่วยด้วย อุบ”

เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเขากลายเป็นเสียงสำลักน้ำเมื่อผิวน้ำกำลังกลืนกินใบหน้าคมทีละนิด น้ำเริ่มไหลทะลักเข้าปากเข้าจมูกจนแสบคอไม่สามารถเปล่งเสียงขอความช่วยเหลือได้ เหลือเพียงเสียงอื้ออึงในหูและหัวใจที่เต้นถี่รัว ภาพสุดท้ายที่เริ่มพล่ามัวจากการค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นสระของทิศเหนือคือกอหญ้าวิ่งหนีไปจากจุดเดิมที่เคยยืนอยู่โดยที่มีอิงธารพยายามจะวิ่งลงมาในสระเพื่อช่วยเขา

“ออกไปยัยผู้หญิงเห็นแก่ตัว”

เสียงทุ้มต่ำออกไปทางแหบพล่าดังขึ้น ทำให้กอหญ้าและข้ามฟ้าหันมองตามเสียงก่อนจะพบสายตาที่เกรี้ยวกราดและเยือกเย็นของทิศเหนือมองหน้ากอหญ้า

“นะ...เหนือ นายฟื้นแล้วเหรอ ยังเจ็บหรือปวดตรงนะ...อ๊ะ!”

“มีอะไรจะบอกฉันไหมกอหญ้า”

“ฉันตกใจเลยตั้งใจจะวิ่งไปตามพี่ขุนกับพี่ข้ามมาช่วยนาย ฮึก ละ...แล้วฉันก็กลัวชุดจะเปื้อนเลยลังเลที่จะช่วยนาย”

“สมควรแล้วที่คนอย่างเธอจะไม่มีใครต้องการ เพราะชุดบ้า ๆ นั่นใช่ไหมที่ทำให้เธอเห็นแก่ตัวได้ขนาดนี้!”