รอยรักเร้นใจในกรงทอง

เสียงจิ้งหรีดเรไรสอดประสานกับเสียงลมหวีดหวิว พัดพาเอาความหนาวเหน็บเข้าสู่ห้องนอนซอมซ่อของ เสวียนอีองค์หญิงผู้มีฐานะไม่ต่างจากบ่าวรับใช้ นางทอดถอนใจมองดวงจันทร์ผ่านรอยแตกของบานหน้าต่าง จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดของกฤษณาและไออุ่นที่ทาบทับลงมาด้านหลังอย่างกะทันหัน!
​"ชู่ว์... อย่าส่งเสียงไป องค์หญิงน้อย"
​น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าชวนให้ขนลุกซู่ดังก้องข้างใบหู ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านจะทาบลงบนริมฝีปากบางของนาง ลู่ชิงตัวสั่นเทิ้มไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดดำสนิทที่กักขังนางไว้ในอ้อมแขน
​"ท่าน..ท่านมาอีกแล้ว"
นางกระซิบเสียงสั่นเมื่อเขาละมือออก
​ชายลึกลับไม่ตอบ แต่กลับใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางขาวนวลของนางขึ้นสบตา ดวงตาของเขาเข้มจัดดุจพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ
"คืนนี้ข้าจะพาเจ้าไปดูแสงไฟในเมืองหลวง..แต่มีข้อแม้เพียงอย่างเดียว"
​ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งรั้นชนกับแก้มเนียน ลมหายใจร้อนระอุของเขาปัดเป่าอยู่บนผิวแก้มนางอย่างหยอกเย้า
"ระหว่างทางที่ข้าอุ้มเจ้าข้ามกำแพง..ห้ามขัดขืนไม่ว่าข้าจะสัมผัสส่วนใดของร่างกายเจ้าก็ตาม"
​ยังไม่ทันที่เสวียนอีจะได้ประท้วง เอวคอดกิ่วก็ถูกแขนแกร่งตวัดโอบจนทรวงอกอวบหยัดชิดแผงอกกว้าง ความรู้สึกแปลกใหม่ที่กึ่งกลางลำตัวทำให้นางเผลอครางแผ่วในลำคอ เมื่อเขาออกแรงทะยานขึ้นสู่ยอดไม้ พลิ้วกายผ่านกำแพงวังที่เคยกักขังนางไว้ตลอดชีวิต
​ลมราตรีพัดแรงจนอาภรณ์เนื้อบางแนบไปกับสัดส่วน ทว่าอ้อมกอดของชายผู้นี้กลับร้อนแรงเสียจนนางรู้สึกเหมือนกำลังจะหลอมละลาย...