เมื่อนางร้ายต้องกลายเป็นของเล่นพ่อเลี้ยง

แสงไฟจากมหานครภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ส่องกระทบแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้ม กลิ่นน้ำหอมยาสูบจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด
รินรดา กำหมัดแน่น ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววไม่ยอมคน "คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้แบบนี้อัครินทร์! พ่อตายไปแล้ว พินัยกรรมนั่นต้องเป็นของปลอม!"
ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมา นัยน์ตาคมกริบดุจมัจจุราชจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเย็นชา เขายกเอกสารในมือขึ้นช้าๆ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง
"ปลอมงั้นเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "งั้นเธอก็ลองอ่านบรรทัดสุดท้ายดูสิ... ว่าถ้าเธอคิดจะหนีไปจากที่นี่แม้แต่ก้าวเดียว ทรัพย์สินทุกอย่างของตระกูลเธอจะกลายเป็นของฉันทันที"
อัครินทร์ขยับกายเข้าใกล้จนรินรดาต้องถอยร่นไปจนชิดขอบโต๊ะ เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจร้อนๆ รดรินอยู่ที่ข้างใบหู "และที่สำคัญ... หน้าที่ของเธอไม่ใช่แค่เชื่อฟัง แต่คือการ 'ปรนนิบัติ' ฉันให้สมกับฐานะที่เธอได้รับ"
"คุณมันปีศาจ!"
"ใช่... และปีศาจตนนี้แหละ ที่จะสั่งสอนให้ 'นางร้าย' อย่างเธอรู้ซึ้งถึงคำว่าพ่ายแพ้"