เหลียนเป่าหนูน้อยพาครอบครัวร่ำรวยแห่งยุค 80

"แม่รองคืออะไรคะ คุณครูที่โรงเรียนสอนว่าเด็กทุกคนมีแม่แค่คนเดียว คุณน้าไม่ใช่แม่ของเป่าเปาสักหน่อย แล้วคุณน้าก็ไม่ใช่พี่น้องกับแม่ของเป่าเปาด้วย ทำไมถึงเรียกแม่ของเป่าเปาว่าพี่ล่ะคะ คุณย่าเคยบอกว่าพวกเราสกุลเหลียนมีญาติพี่น้องแค่ที่หมู่บ้านข้างๆ คุณน้ามาจากไหนคะ ทำไมถึงมาอยู่บ้านคนอื่น"
ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มจอมปลอมบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความอับอายและโกรธเคือง เธอเหลือบมองลู่เหมยเหนียงอย่างกินเลือดกินเนื้อ คิดว่าลู่เหมยเหนียงต้องเป็นคนเสี้ยมสอนเด็กคนนี้แน่ๆ
"เป่าเปา น้าก็แค่เอ็นดูหนูนะ" อวี้ฟางพยายามจะอธิบาย แต่ก็หาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้ จะให้บอกเด็กแปดขวบได้อย่างไรว่าตัวเองเป็นเมียน้อยที่พ่อของเด็กพาเข้าบ้าน
"ยัยเด็กบ้า แม่ฉันอุตส่าห์เอาของกินมาให้ ยังจะมาพูดมากอีก" หนิงเวยทนไม่ไหว ตะคอกใส่เหลียนเป่าเสียงดัง พร้อมกับชูหมั่นโถวในมือขึ้น