ใต้ปีกมารมาเฟีย

"เลิกกันซะ" คำสั่งสั้นๆ ทว่าเด็ดขาดของลูเซียโน่ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

"มีสิทธิ์อะไร มาสั่งให้คนอื่นเขาเลิกกัน!" โดยเฉพาะถิงถิงที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยความโกรธจัดและไม่เข้าใจ... ไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้เขาคิดว่าเพียงแค่ปรากฏตัวออกมา ทุกอย่างจะกลับมาหมุนรอบตัวเขาได้ง่ายๆ เหมือนเดิม

ร่างสูงไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉยจนน่ากลัว เขาเพียงแค่พยักพเยิดหน้าไปทางมือขวาคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างกาย เพื่อเป็นสัญญาณให้ทำอะไรบางอย่างให้กับคนทั้งสองคน

ทันใดนั้นจุดเลเซอร์สีแดงเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นและขยับไปหยุดนิ่งอยู่ตรงขมับของโยธาอย่างแม่นยำ

"นี่มันอะไรกัน!?" ถิงถิงอุทานด้วยความตระหนก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความกลัว เช่นเดียวกับโยธาที่หน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีของความตายที่จ่ออยู่เพียงเอื้อมมือ

"จะยอมมากับฉัน หรือจะปล่อยให้มันกลายเป็นศพ" ลูเซียโน่ในร่างใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ ขณะที่มือขวาคนสนิทยื่นโทรศัพท์ที่ปรากฏภาพจากกล้องส่องทางไกลของพลซุ่มยิง ซึ่งกำลังเล็งเป้ามาที่จุดยุทธศาสตร์บนร่างของโยธา

"เลือกเอาถิงถิง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคำตอบของเธอ" ทุกอย่างในตัวผู้ชายคนนี้คือคนแปลกหน้าสำหรับเธอ พี่โซ่ที่แสนดีคนนั้นไม่เคยใช้กำลัง ทั้งยังเป็นคนที่คอยเช็ดน้ำตาให้เธอเสมอ แต่ตอนนี้มันไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว แม้แต่แววตาที่เคยมองเธอด้วยความรักตอนนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าใจหาย

"ฮึก...พี่โซ่" เธอสะอื้นไห้จนตัวโยนด้วยความเสียใจและหวาดกลัว

ทว่า...

"ฉันชื่อลูเซียโน่ ไม่ใช่พี่โซ่ของเธอ"