เมียน้อยแสนชัง

ท่ามกลางความเงียบงันที่เคยปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลเตชะดำรงกุลมานานนับเดือน บัดนี้ความเงียบนั้นได้ถูกแทนที่ด้วยเสียงสวดอภิธรรมที่ดังระงมไปทั่วศาลาวัดขนาดใหญ่ บรรยากาศภายในงานศพของเจ้าสัวธนินทร์เต็มไปด้วยความโอ่อ่าและสมเกียรติอย่างที่สุด สมกับฐานะของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลลำดับต้น ๆ ของประเทศ

ดอกไม้สดสีขาวบริสุทธิ์นับหมื่นดอกถูกจัดวางอย่างประณีตจนละลานตา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกลิลลี่และกล้วยไม้ราคาแพงอบอวลไปทั่วบริเวณ แต่มันกลับไม่ช่วยให้ความโศกเศร้าในใจของผู้มาร่วมงานเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย แสงไฟระย้าจากเพดานศาลาทอดเงาลงบนพวงหรีดจากเหล่านักการเมืองระดับประเทศ มหาเศรษฐีเจ้าของอาณาจักรธุรกิจยักษ์ใหญ่ และบุคคลชั้นสูงที่พร้อมใจกันเดินทางมาเพื่อแสดงบารมีและไว้อาลัยให้กับชายผู้ล่วงลับ

ร่างสูงใหญ่ของเขาดูสง่างามทว่าน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าสบตาตรง ๆ ดวงตาคมปลาบของเขาไม่ได้จับจ้องอยู่ที่แขกเหรื่อที่เดินเข้ามาทักทายเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับคอยกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ราวกับกำลังรอคอยการปรากฏตัวของใครบางคน ในใจของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่ยังคงคุกรุ่น ตั้งแต่วันที่พ่อของเขาจากไป ภูผารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขากำลังสั่นคลอน และคนที่เขามองว่าเป็นต้นเหตุของความร้าวรานทั้งหมดก็คือผู้หญิงคนนั้น

"ดูนั่นสิ... กล้าดียังไงมาโผล่ที่นี่"

ศาลา รินรดาปรากฏตัวด้วยท่วงท่าที่สง่างามและนิ่งสงบจนน่าประหลาดใจ เธอไม่ได้สวมเครื่องประดับฉูดฉาด มีเพียงเข็มกลัดมุกเล็กๆ ที่หน้าอกเพียงชิ้นเดียว ผิวพรรณที่ผุดผ่องของเธอยามต้องแสงไฟในงานศพยิ่งทำให้เธอดูโดดเด่นท่ามกลางกลุ่มคนที่แต่งกายด้วยสีมืดครึ้ม

"เมียน้อยนี่หน้าด้านจริง ๆ ยังจะเสนอหน้ามาแสดงตัวว่าเป็นคนสำคัญอีก" เสียงของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งในกลุ่มแขกผู้ดังแว่วมาให้ได้ยิน

"นั่นน่ะสิ เห็นว่าประคบประหงมเจ้าสัวมาตลอด ก็เพื่อวันนี้แหละมั้ง หวังจะประกาศศักดาว่าตัวเองก็มีส่วนในกองมรดก"

รินรดาเดินผ่านฝูงชนที่มองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับพวกเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ ใบหน้าสวยของเธอเรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของหยาดน้ำตาแม้เพียงหยดเดียว ดวงตาคู่สวยนั้นว่างเปล่าจนดูเหมือนคนไร้หัวใจ ความนิ่งสงบของเธอเปรียบเสมือนอาวุธที่แหลมคมที่สุด เพราะยิ่งเธอนิ่งเท่าไหร่ ผู้คนที่จ้องจะเล่นงานเธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังฟันดาบลงบนความว่างเปล่า

เมื่อเธอเดินมาถึงจุดที่ภูผายืนอยู่ ชายหนุ่มบดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดนูน เขามองตามทุกการเคลื่อนไหวของเธอด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด สายตาของเขาเหมือนจะทิ่มแทงทะลุร่างของเธอให้แหลกคามือ ทุกครั้งที่รินรดาขยับกายไปวางพวงมาลัยหน้าหีบศพ ภูผารู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะกระชากแขนเธอแล้วไล่ออกไปจากงานศพของพ่อเขาเสียเดี๋ยวนี้

"ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนอย่างเธอ รินรดา" ภูผาเค้นเสียงรอดไรฟันขณะที่เธอเดินสวนกลับมา

แค้นของภูผาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง "ฉันมาเพื่ออาลัยคุณท่านเป็นครั้งสุดท้ายค่ะ"

"อาลัย ? หรือมาดูให้แน่ใจว่าเหยื่อของเธอตายสนิทแล้วกันแน่" ภูผาแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความดูแคลน
"กลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วประจานสันดานของเธอต่อหน้าแขกทั้งงาน"

รินรดาไม่ได้โต้ตอบอะไร เธอยังคงทำตัวเป็นปกติ นั่งฟังพระสวดจนจบพิธีท่ามกลางคำด่าทอที่ลอยมาตามลมและสายตาที่จิกกัดจากทั่วสารทิศจนกระทั่งจบงาน แต่หลังจากวันนั้น เธอก็ไม่ปรากฏตัวที่งานศพอีกเลยตลอดหลายวันที่เหลือ

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปอย่างรวดเร็วหลังจากจบงานศพ บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าสัวธนินทร์ที่คฤหาสน์ดูอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก ห้องที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจบารมี บัดนี้กลับมีเพียงความเงียบเชียบที่น่าสะพรึงกลัว

ทนายความอาวุโสซึ่งเป็นคนสนิทของเจ้าสัวมาหลายสิบปี นั่งประจำที่อยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เขาค่อยๆ วางซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตราสำคัญลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

ภูผานั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดและดุดันยิ่งกว่าทุกวัน ข้างกายเขาคือคุณหญิงนฤมลที่พยายามรักษาท่าทางสง่างามตามแบบฉบับกุลสตรีชั้นสูง แต่ถึงอย่างนั้น มือที่ถือแก้วน้ำชาก็สั่นเทาจนสังเกตได้ เธอจิบชาอุ่น ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อระงับความกระวนกระวายใจที่พลุ่งพล่านอยู่ข้างใน ส่วนรินรดานั่งแยกตัวออกไปที่โซฟาด้านข้างเพียงลำพัง เธอแต่งกายด้วยชุดสุภาพสีอ่อน เธอไม่ได้ดูตื่นเต้นหรือกังวลกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

"ในเมื่อมากันครบแล้ว ผมขอเริ่มการเปิดพินัยกรรมของท่านเจ้าสัวธนินทร์ ณ บัดนี้ครับ" ทนายความกล่าวด้วยเสียงที่มั่นคง

เสียงกระดาษที่ถูกคลี่ออกดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ทนายเริ่มอ่านรายละเอียดของมรดกมหาศาลที่เจ้าสัวทิ้งไว้ ไล่เรียงตั้งแต่เงินสดในบัญชีธนาคารหลายสิบแห่ง หุ้นในกลุ่มบริษัทในเครือทั้งหมด ซึ่งส่วนใหญ่ถูกแบ่งสันปันส่วนให้ภูผาตามความเหมาะสมในฐานะทายาทโดยธรรม

ทว่า เมื่อถึงช่วงสุดท้ายของพินัยกรรม บรรยากาศในห้องก็เย็นเฉียบลงทันที

"และสำหรับทรัพย์สินในส่วนสุดท้าย ได้แก่ โฉนดที่ดินจำนวน 40 แปลง รวมเนื้อที่ทั้งหมด 325 ไร่ โรงแรมในเครือดารินทั้ง 25 สาขาทั่วประเทศ พร้อมทั้งทองคำแท่งและทองรูปพรรณในเซฟส่วนตัวรวมน้ำหนัก 121 กิโลกรัม..." ทนายความเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองรินรดา

"...ทั้งหมดนี้ ท่านเจ้าสัวระบุชัดเจนว่า ตกเป็นของนางสาวรินรดา อัครโชติโภคิน แต่เพียงผู้เดียว"