ก็ไหนเฮียว่าไม่รัก

"ก็ไหนเฮียว่าไม่รัก... ไหนว่ารำคาญไง แล้วจะมาตามหวงก้างทำไมเนี่ย!"
***************************************
บทนำ

"เฮียใหญ่! จะไปไหนอีก นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว งานบัญชีสต็อกหน้าร้านพิงค์ยังเช็กยอดไม่เสร็จเลยนะ เฮียต้องมาดูยอดสั่งปูนของอาทิตย์หน้าก่อน!"
เสียงแหลมของพิงค์ดังลั่นร้านวัสดุก่อสร้างขนาดใหญ่ หญิงสาวในเสื้อครอปเอวลอยอวดผิวขาวเนียนกับกางเกงยีนส์ขากว้างนั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ตัวเขื่อง ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างดีบึ้งตึงอย่างปิดไม่มิด
ร่างสูงใหญ่สาวเท้าเข้ามาหาเมียเด็กอย่างคุกคาม ใหญ่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิด พิงค์เผลอกลั้นหายใจเมื่อต้องสบกับดวงตาคมกริบสีดำสนิทใต้กรอบคิ้วเข้มหนาพาดเฉียง ที่มองลงมาอย่างตำหนิ แสงแดดรำไรสะท้อนให้เห็น รอยบากเล็กๆ ตรงหางคิ้วซ้าย ยิ่งเสริมให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูคมเข้มมากขึ้น
พิงค์มองลากลงมาที่ ริมฝีปากหยักได้รูป ของเขาที่กำลังเหยียดยิ้มหยัน ไรเคราจางๆ ตามสันกรามหนาทำให้เขอดูเถื่อนจนใจสั่น กล้ามเนื้อตรงลำคอแกร่งขึ้นเส้นเลือดชัดเจนตามจังหวะการบดกรามของเจ้าตัว
"อย่ามางี่เง่าได้ป่ะพิงค์ พี่จะไปธุระข้างนอก แป๊บเดียวเดี๋ยวกลับมาดูเองแหละ"
"ธุระหรือจะไปก๊งเหล้ากับพวกช่างที่แคมป์? พิงค์รู้นะว่าเฮียพยายามเลี่ยงไม่อยู่บ้าน พี่ถามตัวเองดิ ตั้งแต่แต่งงานกันมาสองปี มีวันไหนบ้างที่พี่อยู่กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับพิงค์!"
"ก็เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง! เอะอะก็จ้องจะจับผิด เอะอะก็หึงหวง พี่ทำงานมาเหนื่อยๆ แทนที่จะได้พัก กลับต้องมาฟังเธอพล่ามเรื่องไร้สาระ"
ใหญ่ถอนหายใจทิ้งอย่างแรง
"บอกกี่ครั้งแล้วว่าตอนนั้นที่แต่ง เพราะมันเป็นความพลาด พี่รับผิดชอบเธอตามคำสั่งพ่อแล้วไง จะเอาอะไรอีก!"
ประโยคนั้นเหมือนตบหน้าพิงค์ฉาดใหญ่
ใช่... สองปีก่อน พิงค์เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายสดๆ ร้อนๆ ไปฉลองกับเพื่อนที่ผับในตัวเมือง แล้วดันไปเจอเฮียใหญ่ รุ่นพี่ที่เธอแอบปลื้มมานาน คืนนั้นใหญ่เมาหัวราน้ำเพราะเพิ่งโดนแฟนเก่าบอกเลิกหนีไปเรียนต่อกรุงเทพฯ ความเหงาบวกความเมาทำให้ทั้งคู่จบลงที่เตียงในม่านรูด
แต่เรื่องมันแดงจนรู้ไปถึงหูพ่อแม่ของพิงค์ พิงค์ถูกด่าว่าใจแตก ส่วนใหญ่ถูกพ่อที่เป็นผู้ใหญ่บ้านบังคับให้แต่งงานทันทีเพื่อรักษาหน้าตา พิงค์ยอมทิ้งชีวิตมหา'ลัยมาช่วยงานที่ร้านเขาเต็มที่ เพราะรักเขาฝ่ายเดียวมาตลอด... แต่ยิ่งอยู่ไป เธอก็ยิ่งรู้ว่า 'ตัวสำรอง' ยังไงก็คือตัวสำรอง
"เออ! พิงค์มันน่ารำคาญ! แต่ที่พิงค์ต้องเป็นแบบนี้ ก็เพราะผัวตัวเองไม่เคยทำให้มั่นใจเลยไง!"
พิงค์ตะโกนไล่หลังอย่างสุดทน
"ถ้าอยู่แล้วมันอึดอัดนัก ก็หย่าไปเลยดิเฮีย! พิงค์ก็มีศักดิ์ศรีนะเว้ย ไม่ได้อยากเกาะใครกินไปจนตายหรอก!"
ใหญ่ชะงักเท้า เขาหันกลับมาจ้องหน้าเมียเด็กด้วยแววตาเย็นชา
"เออ... พูดให้จริงเถอะ อย่าดีแต่ปากแล้วกัน"
พูดจบเขาก็สตาร์ทรถกระบะพุ่งออกไปจากบ้าน ทิ้งให้พิงค์ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่กลางร้าน เธอปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็ว เธอจะไม่ยอมอ่อนแอให้ใครเห็น โดยเฉพาะผู้ชายใจดำแบบเฮียใหญ่
แต่เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้น...
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนจากโซเชียลดังขึ้น เพื่อนสนิทส่งลิ้งก์ไอจีของใครบางคนมาให้ พร้อมข้อความว่า
'ยัยพิงค์... ยัยแก้มกลับมาถึงบ้านแล้วนะ เห็นว่ามาดูที่ดินทำคาเฟ่แถวนี้ด้วย'
พิงค์กดเข้าไปดู ภาพในจอคือหญิงสาวหน้าสวยหวานสไตล์ลูกคุณหนูที่กำลังยืนยิ้มสวย พร้อมแคปชั่น
"Home sweet home... กลับมาหาหัวใจตัวเองแล้วนะ"
"กลับมาหาหัวใจเหรอ?"
พิงค์แค่นยิ้ม สมองชาวาบ
ที่เฮียใหญ่รีบออกไปเมื่อกี้... เพราะรู้ว่ายัยนี่กลับมาแล้วใช่ไหม?
"อยากจะลองดีกับอีพิงค์ใช่ไหมเฮีย เดี๋ยวพิงค์จะจัดให้แซ่บถึงทรวง!"


ฝากนิยายของอุ่นแสงตะวันไว้อีก1เรื่องนะคะ เรื่องนี้เป็นนิยายรักโรแมนติกฟิลกู้ด ตลก ดราม่านิดหน่อย ไม่มีนอกใจ ไม่มีนอกกาย เป็นฟิวผัวเมียวัยรุ่น รัก เลิก ง้อ แล้วมาสนุกและลุ้นไปกับความรักของพิงค์กับเฮียใหญ่ด้วยกันนะคะ
***แนะนำซื้อในช่วงโปรจะได้ราคาถูกมาก ๆ
ขอบคุณทุกการซัพพอร์ตนะคะ