หวนคืนชีพ ลูกข้าต้องรอด

เมื่อ "ความใจดี" นำมาซึ่งจุดจบที่อนาถที่สุด... เมื่อ "ความรัก" คือยาพิษที่ปลิดชีพลูกสาวสุดที่รัก...
เซี่ยเหยียน เศรษฐีนีสาวผู้มีเมตตา ต้องตายลงอย่างโดดเดี่ยวในสระบัวเย็นเฉียบด้วยน้ำมือของสามีบัณฑิตหน้าซื่อและลูกเลี้ยงงูพิษที่นางชุบเลี้ยงมาอย่างดี ทรัพย์สินมหาศาลถูกปล้นชิง ลมหายใจสุดท้ายของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเสียงร่ำไห้ของลูกสาวที่ถูกพรากชีวิตไปต่อหน้าต่อตา
ทว่าสวรรค์กลับเห็นใจ หรือนรกยังไม่ต้องการ? นางลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในเช้าวันเดิมก่อนที่โศกนาฏกรรมจะเริ่มต้น!


“ว้าย! น้องอาหลิน ระวังหน่อยสิเจ้าคะ” เสียงหวานของหลิ่วฉืออุทานขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเข็มที่แทงลงบนเนื้อผ้าแรงๆ
อาหลินสะดุ้งจนปลายนิ้วโดนเข็มตำ “โอ๊ย! พี่ฉือ... ข้าเจ็บ”
“ตายจริง ข้าขอโทษนะเจ้าคะน้องหญิง ข้าเห็นมดไต่บนมือเจ้า เลยหวังดีจะช่วยปัดให้ ไม่นึกเลยว่าจะทำให้เจ้าเจ็บตัว” หลิ่วฉือรีบคว้ามืออาหลินมาดู ท่าทางลุกลี้ลุกลนนั้นดูเหมือนพี่สาวที่แสนดีเหลือเกิน
หากเป็นเมื่อก่อน เซี่ยเหยียนคงจะรีบเข้าไปปลอบทั้งคู่และชมเชยความหวังดีของหลิ่วฉือ แต่วันนี้นางกลับเห็นความจริง... เห็นนิ้วของหลิ่วฉือที่จงใจกดลงบนรอยแผลของอาหลินจนเลือดไหลซึมออกมามากกว่าเดิม
“ฉือเอ๋อร์... เจ้าเป็นพี่สาวที่ช่างเอาใจใส่ดียิ่งนัก” เซี่ยเหยียนเอ่ยขึ้น เสียงของนางเรียบเรื่อยแต่แฝงด้วยความกดดัน
หลิ่วฉือเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน “ท่านแม่ชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้ามีแต่น้องอาหลินเป็นที่พึ่งพิง ย่อมต้องรักและดูแลนางเป็นธรรมดา”
“รักและดูแลหรือ?” เซี่ยเหยียนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง กึก จนเด็กสาวทั้งสองสะดุ้ง “ถ้าเช่นนั้น เหตุใดเครื่องประดับในกล่องของอาหลินถึงไปวางอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งของเจ้าได้เล่า?”
บรรยากาศในศาลาเย็นเยียบลงทันที หลิ่วฉือหน้าซีดลงเล็กน้อยแต่ยังรักษาจริตไว้ได้ “ท่านแม่พูดเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ? ข้าไม่เข้าใจ...”
“ปิ่นหยกลายเมฆาที่ข้าสั่งทำพิเศษให้อาหลินเมื่อเดือนก่อน วันนี้ข้าให้ชุ่ยเอ๋อร์ไปทำความสะอาดห้องพักแขกที่เจ้าอาศัยอยู่ แล้วนางก็พบมันซ่อนอยู่ในหีบผ้าของเจ้า... เจ้าจะบอกว่าปิ่นนั้นมันเดินไปหาเจ้าเองอย่างนั้นหรือ?”
เซี่ยเหยียนปดคำโต ชุ่ยเอ๋อร์ไม่ได้พบ แต่นางเองนั่นแหละที่เข้าไปค้นเมื่อเช้านี้ และพบสมบัติของอาหลินหลายชิ้นถูกซุกซ่อนไว้
“ข้า... ข้าเพียงแต่ยืมมาดูเพื่อเป็นแบบปักผ้าเจ้าค่ะ! ข้าตั้งใจจะคืนให้น้องหญิงอยู่แล้ว แต่อาจจะลืมไปบ้าง” หลิ่วฉือเริ่มบีบน้ำตา หยาดน้ำใสๆ คลอเบ้าดูน่าสงสาร “ท่านแม่โกรธข้าหรือเจ้าคะ? ข้ามันวาสนาน้อย เป็นเพียงลูกติดท่านพ่อที่มาอาศัยใบบุญท่านแม่ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขโมยจริงๆ นะเจ้าคะ”
อาหลินที่ใจอ่อนเห็นพี่สาวร้องไห้ก็รีบดึงแขนเสื้อขอมารดา “ท่านแม่... พี่ฉืออาจจะลืมจริงๆ ก็ได้เจ้าค่ะ อย่าดุนางเลยนะเจ้าคะ”
เซี่ยเหยียนมองลูกสาวด้วยความเวทนา ‘อาหลินเอ๋ย... ความใจอ่อนของเจ้านี่แหละที่จะฆ่าเจ้าในภายหลัง’
“อาหลิน เจ้าไปพักผ่อนที่ห้องก่อน แม่มีเรื่องจะคุยกับพี่สาวเจ้าเป็นการส่วนตัว”
เมื่ออาหลินเดินออกไปจากศาลา เซี่ยเหยียนก็ลุกขึ้นเดินไปหาหลิ่วฉือช้าๆ เงาของนางพาดทับร่างของเด็กสาวจนดูน่าเกรงขาม
“หลิ่วฉือ... เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นคนวาสนาน้อยอาศัยใบบุญข้า ใช่! เจ้าพูดถูก ข้าวทุกเมล็ดที่เจ้ากิน เสื้อผ้าทุกชิ้นที่เจ้าสวมใส่ คือเงินของข้าเซี่ยเหยียน ไม่ใช่เงินของพ่อบัณฑิตยากจนของเจ้า!”
หลิ่วฉือตัวสั่นเทา นางไม่เคยเห็นเซี่ยเหยียนในมุมนี้มาก่อน “ท่านแม่... เหตุใดท่านถึงใจร้ายนัก...”
“ข้าไม่ได้ใจร้าย ข้าเพียงแต่กำลังสั่งสอน” เซี่ยเหยียนเชยคางเด็กสาวขึ้นมา ดวงตาของนางคมกริบราวกับใบมีด “เจ้าแอบเอาเข็มแทงอาหลินลับหลังข้ามากี่ครั้ง? เจ้าขโมยของของนางไปกี่อย่าง? และเจ้าแอบพูดเป่าหูพ่อของเจ้าว่าอาหลินเป็นเด็กดื้อรั้นเพื่อให้เขาเกลียดชังลูกสาวของข้า... เจ้าคิดว่าข้าโง่จนมองไม่เห็นความชั่วช้าของเจ้าหรือ?”
“ข้าเปล่า... ข้าไม่ได้ทำ!” หลิ่วฉือพยายามจะสะบัดหน้าหนี
“ปากแข็งดียิ่งนัก!” เซี่ยเหยียนปล่อยมือแล้วสั่งเสียงดัง “ชุ่ยเอ๋อร์! ไปเอา ‘กฎตระกูล’ มา!”
ชุ่ยเอ๋อร์ที่ยืนตัวลีบอยู่นอกศาลารีบวิ่งไปหยิบไม้บรรทัดเหล็กที่ใช้สำหรับวัดผ้ามาส่งให้ เซี่ยเหยียนรับมาแล้วฟาดลงบนโต๊ะหินจนเกิดเสียงดังสนั่น
“ในเมื่อพ่อของเจ้าสอนเจ้าไม่ได้ ข้าที่เป็นแม่เลี้ยงจะสอนเจ้าเอง การขโมยของพี่น้องมีโทษโบยสิบที แต่การมุสาและทำร้ายน้องสาว... ข้าจะกักบริเวณเจ้าในห้องสำนึกตนเป็นเวลาหนึ่งเดือน ห้ามกินเนื้อ ห้ามใส่เสื้อผ้าไหม คืนเสื้อผ้าทั้งหมดที่ข้าเคยซื้อให้มาเสีย แล้วใส่เพียงชุดผ้าหยาบที่สตรีรับใช้ใส่เท่านั้น!”
“ไม่นะ! ท่านจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้! ท่านพ่อต้องไม่ยอมแน่!” หลิ่วฉือกรีดร้องอย่างเสียสติ นางรักความสบายเหนือสิ่งอื่นใด การให้ใส่อาภรณ์หยาบกร้านเทียบเท่าบ่าวรับใช้คือการฆ่านางทั้งเป็น
“พ่อของเจ้าหรือ?” เซี่ยเหยียนแค่นยิ้ม “ตอนนี้เขาเองก็ยังเอาตัวไม่รอด นับประสาอะไรจะมาช่วยเจ้า”